Erop uit: Leffrinckoucke

maandag 6 februari 2017


Het wordt een beetje een traditie om na alle getafel van Kerst de frisse buitenlucht op te zoeken. Vorig jaar reden we naar Nieuwvliet, deze keer kozen we op boxing day voor het andere uiteinde van de Belgische kust: Leffrinckoucke.

Waarom zover rijden vraagt u zich misschien af? Wat valt daar nu te beleven? Wel, u weet onderhand wel dat deze moeder graag het aangename aan het nuttige koppelt. Een beetje natuur, een beetje cultuur, een beetje fotograferen (ik), een beetje energie kwijtraken (zij).

De Batterie de Zuydcoote passeerde ooit in mijn Flickr feed en stond sinds die dag redelijk bovenaan in mijn imaginaire lijstje 'te bezoeken plekken' dat met de maand grotere dimensies lijkt aan te nemen.

Zo af en toe slaag ik er ook in om effectief iets af te vinken.

Ik kon al niet klagen in 2016, met Etretat, Rotterdam, Biarritz, New York en de topmaand december, met Durdle Door en al die geweldige plekken daarrond. Nu dus Leffrinckoucke.

Gelukkig neemt het verzet stilaan ook af als we aankondigen dat we een dag 'gaan wandelen'. Ze weten zo onderhand wel dat ik hen geen uren langs een rechte baan ga slepen en dat er altijd wel iets te zien of te beleven valt.


Dat ik meer op mijn blote knieën moet voor zoveel bereidwilligheid bij mijn huisgenoten, dat denk ik soms. Je zal maar een moeder hebben die je liefst in de winter in de bijtende kou over een strand sleept.

DSC_0080
DSC_0265

Het was kerstvakantie.
Zonnig, maar koud.
Niet ijskoud, maar wel met een snijdende wind.

Sommige kindjes die geen wanten willen dragen gaan daar dan een beetje over zeuren.
Sommige kindjes zijn dan als hondjes die worden uitgelaten.
Sommige kindjes willen over alles discussiëren.
Over kunst, bijvoorbeeld, of over geschiedenis.
Blijkbaar horen ouders ook echt alles te weten.
Sommige kindjes denken vooral aan warme chocolademelk.
En dat is ook goed.

DSC_0076 DSC_0046
DSC_0065

Over die geschiedenis wist ik gelukkig wel wat, voorbereid en al *kuch*. De bunkers zijn geen Duitse bunkers, maar werden door de Fransen gebouwd op het einde van de 19e eeuw. Beter dan Wikipedia kan ik het niet zeggen: "Na het einde van de rampzalige Frans-Duitse Oorlog van 1870-1871 werd besloten een serie versterkingen langs de hele Franse grens aan te leggen. De Franse generaal Séré de Rivières zorgde voor het hoofdontwerp en tussen 1875 en 1885 werden 196 forten, 58 kleine werken en 278 batterijen gebouwd. De Batterij van Zuydcoote ligt het meest westelijk en had tot doel een belangrijke vaarroute van en naar de havenstad Duinkerke te beschermen. In zee liggen veel zandbanken evenwijdig aan de kust en schepen moesten enige tijd langs de kust varen om de haven te bereiken."

DSC_0997
DSC_0395
DSC_0396
DSC_0406
DSC_0415

De meeste bunkers zijn stevig gehavend, maar ook kunstig bewerkt. Toegegeven, de een al kunstiger dan de ander, maar over smaak valt niet te discussiëren. Wij weten graffiti wel te appreciëren.

DSC_0392 DSC_0413

Ook al moet je wat voorzichtig zijn, ze zijn heel uitnodigend voor kinderen die graag klimmen en klauteren.

DSC_0042
DSC_0116
DSC_0112
DSC_0240 DSC_0173
Jump • Leffrinckoucke

Meer richting Duinkerke vind je een bunker die volledig bekleed is met stukken spiegels. Het is het werk van Anonyme die ons met zijn project Réfléchir wil laten nadenken. De gedachtengang erachter kan je hier lezen.

DSC_0379
DSC_0370
DSC_0358 DSC_0352
DSC_0308 DSC_0278
DSC_0353

Praktisch:

Wij parkeerden aan de Chemin du Fort. Er is een grote parkeerplaats voorzien. Van daar loopt een wandelpad (Chemin de la Batterie) door de duinen die je rechtstreeks naar de Batterie de Zuydcoote brengt.

Tip:

Wil je deze uitstap graag combineren met iets anders, dan staat dit ook nog op ons lijstje:

· Le Blockhouse in Eperleques: gaat pas terug open in maart en is dan enkel open op zondag.
· Musée Dunkerque 1940: is tot midden 2017 gesloten.
· Le réserve naturelle du platter d'oye

Walking the South West Coast Path, praktische info, round-up en nieuwe plannen

dinsdag 24 januari 2017


En zo was ik weer thuis.

Bemodderd.
Met een kleine schrik voor koeien.
Fysiek moe.
Maar mentaal opgeladen en ontzettend gelukkig.

Alternatives? Zero. cows, cows, way too many cows On Chesil Beach


Voor wie het interesseert, nog wat praktische info:

· Ik boekte een trein via Eurotunnel. Die brengt je in nog geen half uur van Calais naar Folkestone. Het is een geweldig systeem met nummerplaatherkenning, waardoor je snel kan inchecken en - als je heel erg vroeg bent - vaak ook de keuze krijgt om een andere trein te nemen.
· Logeerplaatsen vond ik via AirBnB. De criteria waren deze keer: private room + private parking space + WiFi en uiteraard ook niet mijlenver van het South West Coast Path. Ik koos bewust voor verscheidenheid. Een gepensioneerde leerkracht kunstgeschiedenis, een koppel met kinderen en een homokoppel. Elke avond andere, boeiende gesprekken. Een aanrader!
· Net zoals in Wales redde ik het opnieuw zonder OS map. Om de trajecten uit te stippelen baseerde ik me op de handige wandelingen die ik via de website van South West Coast Path vond.
· De kaart die ik via maps.me had gedownload was menig keer een geruststelling, vooral als het donker werd en het een beetje zoeken was naar de juiste richting. De app geeft precies aan waar je bent, duidt met een pijl je looprichting aan en wijst zelfs dìe hoek van de wei aan waar het poortje zit, dus gedetailleerd: check!
In maps.me kan je ook je huidige locatie aanduiden op de kaart. Héél interessant als je je auto ergens in the middle of nowhere parkeert. Zo wandel je vlot en zonder piekeren terug.
· een zware powerbank was een goede investering. Het nadeel van maps.me is dat het batterij vreet. Een powerbank komt op dagwandelingen dus goed van pas.
· Ik had op voorhand wat schrik voor de kou, maar dat bleek onnodig. Op sommige dagen droeg ik 4 lagen kledij + een jas en was dat maar net goed, op andere dagen redde ik het met 2 lagen en een jas. Altijd, altijd, altijd een muts en handschoenen en - dat weet ik nu - scheelt een pak om niet af te koelen. Niet geweldig fashionable, maar wél enorm aan te raden.
· Volgende keer neem ik wandelstokken mee. Dat was het enige dat ik echt miste. Op een kleiondergrond verliezen je schoenen snel grip en ik ben menig keer - gelukkig zacht - in aanraking gekomen met de - natte, jup - ondergrond.
· Die wandelschoenen bleken trouwens toppers. Ik heb dat jarenlang verfoeid (wegens gewoon spuuglelijk), maar deze hebben mijn voeten 75 kilometer lang droog gehouden, ook al stond ik enkeldiep in (zee)water, modder, of cow dung (I kid you not).
· Nog uitrusting: deze Forclaz touch onderhandschoenen die je niet hoeft uit te trekken als je je telefoon wil bedienen. Topgerief en werkt in tegenstelling tot mijn gewone handschoenen perfect! Onmisbaar als je je telefoon als kaart gebruikt en ook fijn als je onderuit gaat of je je een weg door braamstruiken moet banen...
· Ook dit wollen truitje - toptip van Annelyse, zoveel maanden terug - was een gemak. Even uitwaaien 's avonds en de geur was er inderdaad uit.
· Public Footpaths zijn een geweldige uitvinding en loodsen je achter woonwijken en door weiden recht naar je doel zonder dat je op straat moet wandelen (waar er vaak geen stoep is). Niet voor wie blokkeert bij het idee dat je misschien wel een horde koeien achter je aan krijgt.
· Vergeet de juiste stekker niet! Ik had er twee om mijn telefoon, MacBook, fototoestel en powerbank aan op te laden. In de auto heb ik ook een stekker om mijn telefoon aan op te laden, handig als je je telefoon als navigatiesysteem gebruikt.
· Voorzie voldoende kleingeld om parkeermeters te voeden. Op 'toeristische' plekken als Durdle Door, Lulworth Cove, Chesil Beach, Portland Bill en wellicht nog vele andere moet je betalen. Hier vond ik heel wat info en natuurlijk is TripAdvisor ook een geweldige bron van praktische informatie.


Wat sleepte ik allemaal mee?

Geen rugzak voor mij, wel een Freitag messenger die je om je middel kan vastmaken, waardoor het gewicht niet op mijn schouders rust. Ik gebruik die al jaren en ik ben er nog elke dag (en zeker bij lange wandelingen én op de fiets) ongelofelijk blij mee. Ik kan de tas ook met een ruk van mijn rug naar mijn buik trekken, wat handig is om te wisselen van toestel of van lens. Want ja, de Freitag zat vooral vol met fotomateriaal, de powerbank, en dan nog water, proviand om de dag door te komen en een hoofdlamp, mocht ik onverwachts toch in het donker mijn weg moeten zoeken. Verder was ik niet zo geweldig geëquipeerd, maar met een beetje gezond verstand kom je ook al een heel eind.


Hoe vind je al die plaatsen?

Ik kreeg een paar keer de vraag hoe ik al die plekken toch steeds weer vind. Wel, ik mix mijn liefde voor zee/water met mijn even al grote liefde voor de UK en vertrek meestal van iets wat ik op Instagram heb gezien of las in een tijdschrift of online. Dan kijk ik wat er in de buurt te vinden is. Websites als Visit Dorset zijn ideaal om van te vertrekken. Voor het wandelen baseerde ik mij volledig op de voorgestelde wandelingen van deze website en paste die dan aan volgens mijn eigen routeplanning. Wil je effectief dingen bezoeken, dan zijn de sites van The National Trust of English Heritage een goed vertrekpunt.
Voor de zwemmers onder ons: ook altijd eens Wild Swimming checken!


IMG_6318 Old Harry Rocks to Acton IMG_6816


Is dat niet eenzaam?

Dat alleen zijn, dat was onvoorstelbaar geweldig. Niet dat reizen met mijn gezin niet geweldig is, maar het is anders. Als je - zoals ik - volop wil fotograferen is het fijn om met niemand rekening te moeten houden. He who knows me best zei daarover: 'jij zou daar eigenlijk je beroep van moeten kunnen maken' en hij heeft gelijk. Nooit voel ik me vrijer en gelukkiger dan wanneer ik er in mijn eentje op uit kan om foto's te maken.

Alleen op pad zijn heeft ook het voordeel dat je sneller aangesproken wordt door andere wandelaars. Als koppel blijf je toch meer onder elkaar. Zelf vond ik het ook gemakkelijker om andere mensen aan te spreken en ik vond het eigenlijk best fijn om bij de mensen thuis een hele avond in de woonkamer te zitten, te babbelen over mijn plannen en te luisteren naar hun tips.


En wat met het weer?

Toegegeven, ik had op voorhand gehoopt wat meer sunsets te zien. Op 1 dag na, niets daarvan! Heel veel wolken, zo goed als elke dag regen (motregen meestal) en een strakke wind, dat is wat ik kreeg. Klagen doe ik zeker niet. De wolkenluchten waren fotogeniek, de regen hield nog meer mensen binnen en de wind... tja, dat was nu eenmaal zo. Ik kreeg geen stortregens over mij heen en dat was al heel wat. Bovendien was het ook rond de 10°C, waardoor mijn grootste schrik - de kou - al meteen geen punt was. Als ik dan toch buiten ben, dan heb ik liever een beetje motregen dan vriestemperaturen. En al die sombere foto's... oh, wat ik hou ik daar toch van.

En ook: ik was buiten, ik was vrij, ik had vakantie in het land waar ik me het meest thuis voel. Wat had ik te klagen over een beetje regen? Als ik zon had gewild, dan was ik beter naar een zuiders eiland gevlogen. Toch?


Komt er een vervolg?

Ja! Binnenkort!
Voor al uw tips in verband met bergwandelingen maken op je eentje of kamperen bij 0 graden, een adres! En hou u vooral niet in. Ik ben geen ervaren kampeerder. Dus, wat heb ik nodig om niet aan de grond vast te vriezen? Hoe hou ik me warm, 's nachts? Ga ik me dat gigantisch beklagen of zijn er onder jullie nog die hun hand niet omdraaien voor wat frisse nachten?
Wie contacten heeft in de Highlands of op Skye, laat het me weten. It's a long shot, but you never know.


Rest mij dan alleen nog ferm veel mensen te bedanken.

· mijn wederhelft, in eerste plaats, omdat ik zomaar de boel de boel mag laten en hij ondertussen ons huishouden runt.
· mijn schoonmoeder, voor het bijspringen.
· de mensen bij wie ik logeerde, voor de warme ontvangst en de inspirerende gesprekken.
· Walkie Talkie, voor het regelen van de Decathlon gear waar ik verdraaid content van was. Niet koud, geen natte voeten, nét wat ik wou. Dikke merci!


De volledige trip kan je hier meebeleven:

· Dag 1: The isle of Portland
· Dag 2: The stunning beauty of Durdle Door
· Dag 3: Tyneham, Chapman's Pool en heel veel koeien
· Dag 4: Van Dancing Ledge tot Old Harry Rocks
· Dag 5: Dungeness

Terug naar huis met een tussenstop in Dungeness

zaterdag 21 januari 2017


Twee dingen stonden vandaag nog op het programma (naast een paar uur rijden, dan). Ik wilde graag de telefooncel op het strand van Shell Bay vinden én - na een lange rit - nog eens afdraaien naar Dungeness. Daar waren we 2 jaar geleden al en - blijkbaar zei ik het dan ook al - ik wilde absoluut nog eens terug. Nu was het ideale moment.

Ik vertrok van het kleine plekje waar ik zalig had gelogeerd en reed naar Shell Bay waar ik de Sandbanks ferry zou nemen die me in 4 minuten van Studland naar Sandbanks bracht. Zo hoefde ik geen 25 miles om te rijden langs Wareham en Poole. Perfect!

Ik betaalde braaf mijn fare (de enige keer dan links zitten als chauffeur niét handig is als je geen medepassagier hebt) en schoof toen aan in de rij. En daar was de telefooncel! Maar ook de ferry naderde snel, dus het was een kwestie van uit de auto springen, een spurtje trekken, foto's nemen en terug naar de auto rennen. Mocht je daar ooit passeren en ook van plan zijn om de telefooncel te fotograferen, parkeer dan best voor je betaalt, want na het betalen kan je niet meer parkeren (tenzij in de rij, dus).

Phone box • Shell Bay

Daarna was het volop rijden tot Dungeness. Dat ging gelukkig heel vlot, ondanks de vele meldingen van druk kerstverkeer en hier en daar een fiks stormpje. De lokale wegen naar Dungeness waren heel vertrouwd, alsof ik er vorige week nog was. Fotografisch geheugen: check!

De vorige keer had ik het gemist, nu zou me dat niet gebeuren. Het huis van Derek Jarman, Prospect Cottage, zag ik al van ver.

De tuin werd volledig aangelegd met plaatselijke materialen zoals keien, drijfhout, metaalschroot en winterharde planten. Derek Jarman was net als ik aangetrokken door het desolate landschap van Dungeness. Dat ruwe, lege, winderige landschap was zelfs de setting in een van zijn films, The Last of England. Datzelfde jaar (1988) bleek hij HIV positief te zijn en werd hij een voorvechter van homerechten.
Op de zijkant van het huis staan de eerste stanza en de vijf laatste lijnen van John Donnes gedicht, The Rising Sun.

Inspirerende man, check!

DSC_0614
DSC_0596

Parkeren is niet echt toegelaten op de shingle (blijkbaar), dus een korte stop om daarna wat rond te hangen bij de vuurtorens. Een beetje twijfelen of ik het strand wel op zou gaan, want het stormde ondertussen behoorlijk én er stonden overal bordjes dat unauthorized people daar niet zomaar mochten lopen. Hm, vorige keer had ik dat precies gemist. Twijfel. Wat rijden, wat fotograferen, wat rondhangen. Tot ik plots een visser het strand zag afkomen en hem vroeg of het ok was dat ik het strand op ging. Dat bleek geen probleem. Ook de tweede man die ik tegenkwam bevestigde dit. Oef.

DSC_0657
DSC_0701
DSC_0632
DSC_0592
DSC_0861b
DSC_0666

Dungeness is een bizarre plek. Het is beschermd natuurgebied, maar er staat ook een enorme kerncentrale en het strand is bezaaid met wrakken en scheepsmateriaal. Hoe de Britten hun 'natuur' aan die 'troep' gelijmd krijgen... beats me.

Dungeness Nature Reserve
DSC_0588
DSC_0582

Maar net die combinatie maakt het een geweldige plek. Ik kan er uren rondlopen en altijd weer iets nieuws zien. Het was een zalige dag. Door de storm was er niemand op het strand. De wolken waren top. Zwaar en dreigend, met af en toe - letterlijk - een streepje zon. En ook al was het pas 14.00u, toch werd het al wat donker. Yours truly helemaal in haar element, ziet dat van hier, maar af en toe toch een beetje met de daver op het lijf telkens er iets van plastic door de wind de lucht in werd getild. Maar content, you have no idea.

DSC_0750
DSC_0927
DSC_0917
DSC_0891
DSC_0874
DSC_0863b
DSC_0847
DSC_0845
DSC_0833
DSC_0824
DSC_0811
DSC_0779b
DSC_0776
DSC_0752b

Dungeness is een heel uitgestrekt gebied. Richting vuurtoren staan de cottages verspreid, sommige goed onderhouden, sommige net iets minder.

DSC_0629
Cottage
DSC_0941c

Er staan ook een paar mooie, nieuwe huizen, zoals deze knappe holiday cottage Pobble House of het strakke zwarte North Vat.

DSC_0948

Daarna was het tijd voor de tunnel, ook al zo'n geweldig systeem. Ik was ruim op tijd en kon een paar treinen vroeger nemen, waardoor ik 's avonds nog op een deftig uur thuis was. Ik kreeg zelfs excuses via sms, omdat de trein 10 minuten te laat vertrok, terwijl ik gewoon blij was dat ik überhaupt 3 treinen vroeger mòcht meerijden.

Een mooi einde van vijf geweldige dagen Engeland.
*zuchtgelukzalig*



De volledige trip kan je hier meebeleven:

· Dag 1: The isle of Portland
· Dag 2: The stunning beauty of Durdle Door
· Dag 3: Tyneham, Chapman's Pool en heel veel koeien
· Dag 4: Van Dancing Ledge tot Old Harry Rocks
· Dag 5: Dungeness