Glamping in de Champagne

dinsdag 1 september 2015


Negen weken vakantie. Negen. Alstublieft. In de aanloop naar de zomer zag ik dat als een onoverbrugbare zee van geregel en opvang zoeken. Nu het allemaal achter de rug is bleken mijn zorgen totaal ongegrond. #zomer2015 is aan een rottempo voorbij gevlogen. Het ging zo hard dat er geen tijd meer over was om te stressen over school. Pas gisterenavond waren we terug thuis en ja, dat was een beetje zot, maar het werkte wel.

Toegegeven, ik heb me wel degelijk afgevraagd of het zo'n strak plan was om de vakantie tot helemaal aan het gaatje uit te spelen. Terugkeren op 31 augustus, was dat niet wat tricky? Neen, zo bleek. Geen schoolstress vanmorgen en al evenmin gisterenavond. Al kan dat natuurlijk ook aan die heerlijk ontspannen laatste dagen hebben gelegen.

We trokken - zonder wederhelft, die alweer moest werken - naar Les Roulottes de Champagne in Bar-sur-Aube. Ik kan er niet goed de vinger op leggen waarom ik per sé daar naartoe wilde. Het is in het eerste opzicht een beetje té rustiek als je het naast mijn wishlist van vakantiebestemmingen legt. Laat het ons houden op een mooie mix van buiten leven, extra warm weer, een zwembad en toch weer iets anders dan een 'gewoon' bed in een 'gewoon' huisje. Niets mis met gewone bedden in gewone huizen, integendeel, maar als ik er alleen met de drie op uit trek, dan mag het wel iets specialer zijn.

bar-sur-aube1

Met dat buiten leven zat het wel snor. Bij 35 graden was onze eerste stop, Dienville plage, een van de vele strandjes aan de Grands Lacs (voluit van het Le Parc naturel régional de la Forêt d'Orient, een hele mond vol) meer dan welgekomen. Kleren uit en zwemmen maar. Een mooi afgebakende zwemzone mét redder, een ponton om van te springen... meer was er niet nodig om 2 uur lang helemaal loos te gaan.

De hele buurt is daar trouwens een aanrader. Ideaal voor wandelaars en watersporters, en laten wij daar nu allebei wel fan van zijn. En toch hielden we het - warm! warm! warm! en een druk najaar in het achterhoofd - op luieren naast het zwembad.

Dat zwembad lag op een klein domein met woonwagens en een paar modernere bouwsels. De woonwagen was krap, al kon je er in principe met 5 slapen. Eten deden we buiten wegens hoogst onhandig om ons rond dat tafeltje te wringen en gewoon ook veel gezelliger. Er was een badkamer en een volledig uitgerust keukentje en meer hadden we niet nodig.

champagne4
champagne5

Het leek aanvankelijk een beetje jammer dat het zwembad overdekt was, maar al snel werd duidelijk dat dat wel degelijk een voordeel was. Van zodra we waren uitgestapt en de bagage in de woonwagen hadden geladen trokken de drie hun nog natte zwemspullen weer aan.

De volgende ochtend mochten we om 8.30u le panier met het ontbijt ophalen en eens de croissant en de petit pain au chocolat naar binnen gewerkt waren stonden ze alweer klaar voor een nieuwe dag in het water. En zo ging dat door. Zwemmen, douchen, lezen, eten, zwemmen, douchen, beetje kibbelen, zwemmen, lezen, eten, enzovoort. Of om het kort te houden: heerlijk nietsdoen.

Genieten van de zon...

champagne3

... en van ons boek.

champagne2

En zei ik al dat er een geweldig zwembad was?

champagne_6sq

Plankendael met nieuwe ogen

donderdag 27 augustus 2015


Dat het verdraaid lang geleden was dat we nog in Plankendael waren geweest. Een jaar of zes, gok ik, toen ik nog les gaf en we een abonnement hadden en babyfelix de pinguïns nog in koediewoedie überschattige bewoordingen als wingwing! begroette.

Toen onze kinderen klein waren, enfin, kleiner waren, sloten we elke vakantie af met een bezoek aan een dierentuin. Dat ging jarenlang zo tot we het precies wat hadden gehad. Een dierentuinoverload. Ons bezoek nu deed mij het park weer met nieuwe ogen zien en Felix, ondertussen al heel erg baby af en zich niet meer bewust van zijn talloze bezoeken leed aan een aandoenlijk enthousiasme, inclusief gegil en wijzend vingertje.

plankendael6

Het moet gezegd, een dierentuin bezoeken zonder buggy, maar met een fototoestel in de aanslag ligt mij oneindig veel beter. Plankendael voelde nog altijd vertrouwd, maar ook anders, want de drie hadden naast het dieren zoeken ook oneindig veel lol met overal op en over kruipen. Verdwijnen en dan weer opduiken. Bij nader inzien was het in dat opzicht niet heel veel anders dan tijdens hun peutertijd. Avontuurlijker, dat wel. Touwbruggen. Vlotten. Tenten. Houten speelhuizen. Een bamboedoolhof. Verborgen paadjes galore.

Dierentuin slash speeltuin, they loved every minute of it.

plankendael25sqplankendael24sqplankendael23sq

Beginnen deden we - hoe kan het ook anders? - met de pinguïns. Voedertijd om 10.30u, dus we trokken een spurtje naar Amerika, helemaal aan het uiteinde van het park. De kinderen mochten ze een visje voeren. Het moet soms niet veel zijn om een gewone ervaring te klasseren als 'onvergetelijk'.

plankendael20

Na de pinguïns was het 'moeten' er af, dus we wandelden op ons gemak Amerika door. Daarna was Afrika aan de beurt, want Afrika huisvest wel wat grote dieren en daar was het de drie voornamelijk om te doen.

plankendael16
plankendael4

Voor mezelf - we moeten daar niet flauw over doen - was dat een soortement cadeautje om - telelens in de aanslag - dingen te zien die anderen niet of niet zo goed zien. Dat kleine schattige babyolifantje, bijvoorbeeld, waarvan ik - excuus - zelfs niet wist dat het geboren was, was door mijn lens zo dicht dat ik zijn haartjes kon tellen. Bij wijze van spreken. Verwondering bij de dochter, toen ze de foto's zag. "Wanneer ben jij in dat hok van die babyolifant geweest? Ik heb dat niet gezien." Tja.

plankendael1
plankendael5
plankendael7

Terwijl zij aangetrokken waren door de grootte, ging ik resoluut voor kleur.

plankendael19
plankendael11
plankendael10

Gingen zij voor entertainment, dan koos ik een veilig plekje om ze gade te slaan.

plankendael21
plankendael3
plankendael8

Voor het bootje bedankte ik vriendelijk. Men moet het lot nu ook niet te hard tarten, nietwaar?

plankendael9

En dan waren er de vele onbewaakte momenten waarop ik hén kon vastleggen. Alleen al daarom is bloggen een zegen. Een zekerheid dat tenminste niet hun hele jeugd ongedocumenteerd voorbijgaat, of weggeborgen staat op een of andere harde schijf.

plankendael18
plankendael14
plankendael12
plankendael13
plankendael15
plankendael17
plankendael2
plankendael22

Hoe zou ik anders kunnen onthouden dat een olifant even veel weegt als 531 kleine O'tjes?

Suppen door Gent

woensdag 26 augustus 2015


Soms is er niet meer nodig dan een mail met als subject 'WhatSUP?!' om een dag goed te maken. Die mail bleek namelijk precies wat ik dacht dat het ging zijn. 'Of ik een workshop SUP wilde volgen?' Dat moest #teamdecathlon (indirect via de geweldige mensen van Walkie Talkie) mij geen twee keer vragen. Mijn enthousiasmemeter schoot helemaal in het rood en ik tikte als de bliksem 'Het zal wel zijn!' terug.

SUP staat voor Stand Up Paddling en als je de plank bekijkt zal het je niet verbazen dat deze relatief nieuwe watersport (enfin, toch in België) een spin-off is van surfen.

Als ik het woord surfen hoor overvalt me altijd zo'n dubbel gevoel van goesting om het te leren en een vleugje weemoed, omdat het in mijn hoofd altijd veel mooier is dan het in werkelijkheid op die plank wellicht zou zijn. Maar goed, suppen leek een waardig alternatief om als waterliefhebber eens uit te proberen. In Wales kon je het her en der proberen (maar toen kozen we voor het avontuurlijkere coasteering) en ook in Zeeland zagen we elke dag wel een paar mensen op SUP boards.
I mopperde een eind weg, genre 'waarom mag jij altijd al die leuke dingen doen?'. Als het ook maar iets met water te maken heeft is hij er graag bij, twee dezelfde wij. Tot zijn grote vreugde mocht hij meedoen met de grote mensen en na een halve tocht in een kajak mocht hij eindelijk die plank op. Vervolgens ging hij er eenvoudigweg van door. Niets wiebelen, gewoon gaan. *zucht* Mijn eigen ervaringen waren toch iets minder stabiel.

'Je wil misschien liever eerst vertrekken op je knieën,' raadde de instructeur ons aan toen we nog op het droge stonden, en zo kroop ik letterlijk van de Lievekaai op mijn plank. Die bleek redelijk stabiel. So far so good.

sup2
Untitled

Up next: rechtop staan. Klein stresske - een mens wil niet gelijk het water in gaan - wiebel, wiebel en jup, ik stond er. Oef.

Zoals je kan zien peddelden we midden in de stad - een tochtje van een kilometer of 4 - en ik verzeker u, niemand van het bloggezelschap (met o.a. dailybits, tjoolaard en zofie) had veel zin om van die plank te vallen. Vooràl niet aan een overvolle Graslei waar voorbijvarende motorboten wel voor wat deining zorgden. Iedereen bleef droog, olé, olé. Zijn wij goed of wat?

We deden een route (die kan je bij Herman zien) die we met 'de bootjes' ook al deden. Gent toonde ons dus niet echt iets nieuws, maar niettemin was het superfijn om de stad zo door te varen. Heel ontspannen (op de passage aan de Graslei na dan) en gezellig wat babbelen. Mooi weer, fijn gezelschap... een geslaagde avond.

sup5

Toch was ik blij dat ik na anderhalf uur terug vast grond onder mijn voeten had. Suppen is namelijk een stevige workout. De volgende dag was ik gelukkig niet stijf, geen spierpijn in armen, buik of bovenbenen, alleen het plekje boven mijn rechterenkel speelde weer even op, waarschijnlijk van het in bedwang houden van die plank.

"Kopen we er ook eentje?" vroeg I toen we terug naar huis reden. Dit opblaasbare SUP board was snel opgepompt, kan compact opgeborgen worden en heeft alles om een geweldige aanwinst te zijn in ons huishouden, maar met eentje zouden alle waterratten hier niet aan hun trekken komen en om er meerdere aan te schaffen... dat lijkt me nu toch wat boven ons budget. Dan zie ik ons eerder in deze kajak, tochtjes varen met de drie langs mooie kusten, bijvoorbeeld. *droomtevenweg*

Was het dan geen aanrader, dat suppen? Natuurlijk wel! Zeker doen als je de kans hebt!

Organiseer de week met deze frisse family planner

woensdag 19 augustus 2015


De vakantieweken schuiven sneller dan gedacht en tussen de ontspannen ochtenden door bekruipt me heel af en toe alweer dat gevoel dat er binnenkort weer vanalles moét. Opstaan, bijvoorbeeld, en boterhammen smeren. Boekentassen maken en zorgen dat ze hun zwemzak meehebben. Naar school rijden (weer wegenwerken à volonté, dus nog een nieuwe route bedenken) of fietsen (interessanter voor het ophalen na school, maar niet zo evident 's ochtends). De wederhelft helpt waar hij kan, maar werkt in shiften, dus vaak ben ik alleen om ofwel de ochtend- of de avondshift in goede banen te leiden.

Ik heb onze kalenders op mijn telefoon redelijk goed in mijn hoofd. Kalenders, ja, want er is er eentje voor mijn werk, voor het werk van de wederhelft, voor mij persoonlijk, voor ons als gezin en voor de kinderen. Dat zijn veel kleurtjes, maar het synct perfect tussen onze telefoons en dat werkt voor mij.

Helaas ben ik de enige in ons huishouden die zijn kalender in gedachten kan visualiseren. De wederhelft is een ramp en de kinderen vragen ook elke dag welke shift hun vader werkt. De papieren kalender die ik zo graag uit ons interieur wilde houden leek steeds harder nodig.

U herinnert zich misschien deze post en hoe ik toen een oplossing zocht.

En toen zag ik op de Instagram account van Sara van In-Pakt deze kalender. De family planner van Studio Stationery. Frisse kleuren en net precies genoeg plaats voor ons vijven.

beeld boven © Studio Stationery


familyplanner1

Zo'n vrolijke kalender wilde ik nog wel aan de muur hebben en het zal u ook niet verbazen dat de wederhelft meteen fan was van het idee. Er is geen ophangsysteem voorzien, maar we spraken af dat we elke week een nieuw blad met washi aan de deur tussen de tekeningen plakken. Dan kan iedereen aanvullen en gelijk ook zien wie die dag wat te doen heeft.

familyplanner

De zoon - die wilde weten hoeveel weken we zo konden vullen en na even tellen besloot dat we er wel een jaar of twee mee voort konden, als we niet teveel fouten maakten, tenminste - vond dat we er meteen ook maar een takenlijst moesten aan koppelen en een beurtrolsysteem uitwerken voor het tafel dekken, afruimen, vaat legen, enzovoort. Dat is misschien geen slecht idee om die eerste schoolse weken door te komen.

Wie heeft zo'n takenlijstje voor de kinderen en (hoe) werkt dat?

Onze zomer tot nu toe.

dinsdag 18 augustus 2015


De zomer bracht ons tot nu toe heel veel rust en fijne dingen. Je kon ons niet vaak thuis aantreffen. We zetten juli meteen goed in met een jarige dochter, verjaardagsfeesten en een weekendje Amsterdam. De week erop werd er stevig gewerkt, gingen de kinderen op kamp en zocht ik alles bijeen voor onze reis naar Wales. Tussendoor sleepte ik de drie nog eens mee naar zee, blogde ik mijn laatste naaisel (er liggen er nog, maar ik heb geen tijd om ze te fotograferen, so bear with me), en vertrok voor 16 dagen aan de juiste kant van het Kanaal.

Eens terug gingen we meteen weer aan de slag, maar niet voor lang, want we waren nog niet eens bekomen van Wales of we zaten al op ons vlot in Zeeland. Tussendoor regelde ik een massa playdates, want de kinderen misten hun vrienden. Begrijpelijk. Ik ook. Daarom was ik maar al te blij toen ik in het zwembad van een vriendin mocht duiken en het met wat onverwachts bezoek een extra fijne avond werd.

Nog twee weken vakantie, nu. De kinderen tellen af. Voor mij eerst nog een week werken én een week vakantie propvol fijne dingen.

Ik hoop dat jullie vakantie net zo fijn en ontspannend was als die van ons.

Klik op de foto en die brengt je bij het juiste blogbericht (als er eentje over is).


Zeeland. Zomer. Zon. Zee. Zoon. Zand in mijn haar. Mijn klein cadeautje doet zijn naam alle eer aan. #zomer2015 #myboy #holiday #howweloveithereIemand nog een vogel? #birdwatching #seabirds #manxshearwater #noordsepijlstormvogel #boattrip #skomer #skokholm #eveningcruise #pembrokeshire #visitpembrokeshire #wales #visitwales #visituk #holiday #vacation #zomer2015 #igerspembrokeshire #igerscymru�� voor vriendinnen met zwembaden. #swimming #pool #friends #metime #iloveswimmingAvondwandeling langs Marloes Sands. #marloes #marloessands #pebblebeach #sea #seaside #clouds #cloudporn #sunset #pembrokeshire #pembrokeshirecoastpath #visitpembrokeshire #wales #visitwales #visituk #holiday #vacation #zomer2015 #howweloveithere #igerspeWell hello, Wales! #bridge #severn #secondseverncrossing #wales #visitwales #visituk #holiday #zomer2015Morgen meer van dat. Mét de boot, met nog dikkere kleren, met nog meer goesting om te bodyboarden en hopelijk met een nog iets warmere zon. #sun #sea #seaside #broadhaven #beach #clouds #cloudporn #reflection #pembrokeshire #pembrokeshirecoastpath #walesMooi muurtje, mooi meisje. #libertyfabric #libertyoflondon #candyjurk #lamaisonvictor #sewing #diy #homemade #wall #pattern #ontheblog #linkinprofileNet genoeg plaats. #zee #strand #seaside #zomer2015Het verslag van ons weekendje Amsterdam staat nu online! Nagenieten! #weekend #amsterdam #citytripping #citytrip  #ibis #accor #holiday #mygirl #oona

Een vreemde verjaardag met een onverwachte wending

zondag 16 augustus 2015


Toen ik drie jaar geleden opstond, na alweer een bewogen nacht naast zijn bed, wist ik niet dat die dag dé dag zou zijn. De dag waarop ik het kortste blogbericht ooit zou schrijven. De dag waarop de wereld even stopte met draaien. De dag waarop het onvermijdelijke toch gebeurde en we niettemin zo hard schrokken dat ik dat moment tot op vandaag nog zo terug kan afspelen in mijn hoofd. Uw vader zijn laatste adem horen uitblazen, letterlijk, is iets dat er nooit meer uitgaat.

Wat volgde was een hectische periode waarin ik op automatische piloot leefde. Waarin mijn gezin niets aan mij had, waarin ik mijn moeder bijstond en vluchtte in allerlei begrafenisgeregel, administratie en het boek. Een periode waarin er amper plaats was voor verdriet. De mokerslag kwam er pas maanden later en het grote gapende gat eindelijk weer kon helen.

Op de momenten dat ik even boven water kwam was mijn gezin daar. En mijn vrienden. En jullie, als een warme deken die je even doet beseffen dat er nog een hier en nu is.

Hoe dat gaat, drie jaar later? Het gaat. Het sleet, zoals alles slijt. Er gaat amper een dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Hij was net als ik, denk ik nu. Dat we te weinig tijd hadden samen, dat denk ik ook. En dat hij vaker had moeten zeggen wat hij dacht.

Vandaag kwam mijn moeder met een taartje - dat had hij vast fijn gevonden - en ging ik voor het eerst in wat een eeuwigheid lijkt weer eens lopen in de meersen. Mijn hoofd vrij maken en uitwaaien, het was er wel de dag voor.

Net toen ik dacht dat het eigenlijk wel best fijn was voor een dag als deze zei mijn moeder, zomaar out of the blue: "Zeg, zouden jij en ik binnenkort niet eens naar Barcelona gaan? Papa wilde daar altijd al eens naartoe. En ik ben anders nooit alleen met jou." En dus regel ik opvang voor de kinderen, bekijk ik vluchten en zoek ik een fijne plek om te logeren (tips altijd welkom!).

Hartje voor mijn moeder.
(En dat zeg ik ook veel te weinig.)

Kamperen op een vlot in Zeeland*

vrijdag 14 augustus 2015


Amper 6 dagen terug uit Wales en we mochten alweer onze tassen pakken voor een lang weekend weg. Dat kwam namelijk zo:

Een half jaar geleden kregen wij een Bongo bon in onze schoot geworpen die een aantal weken daarna verviel. We bladerden door het boekje met fijne plekken om een familieweekend door te brengen en 'Kamperen op een vlot' sprong er meteen uit. Helaas voor ons - en uiteraard wel te begrijpen - kon je het kampeervlot pas boeken vanaf 1 april, terwijl onze bon op 31 maart verliep. Maar niet getreurd, we verlengden de bon en boekten snel een weekendje weg.
De wederhelft haakte door werktroubles nog af waardoor ik op zondagochtend alleen met de drie richting Zeeland sjeesde, klaar voor 3 dagen leven op het water.

Inchecken kon pas tussen 15.00u en 18.00u en dus spendeerden we het grootste deel van de dag aan het strand op de Grevelingendam. Ik had op voorhand wat opzoekwerk verricht, want alleen met de drie kamperen gaf al genoeg uitdaging. Improviseren over de dagelijkse activiteiten, iets wat ik anders maar al te graag doe, daar bedankte ik nu even voor. Het strand aan de Grevelingendam was gelukkig net zo perfect als het www ons toonde. Een afgescheiden zwemplas waar de drie naar hartelust konden peddelen in de boot. Een strand met sanitair en een parking (te betalen, enkel met bankkaarten, het is maar dat u het weet) op loopafstand. Druk, maar niet ergerlijk druk, iedereen was redelijk op zichzelf en de drie waren tevreden en helemaal uitgeteld na een dag waterpret.

Sommige mensen namen de rol van roeier/schipper op zich en roeiden zich te pletter om alle uithoeken van de plas te ontdekken of dobberden rustig een eind weg in de Decathlon boot. Zoveel plaats en toch geen schrik hoeven te hebben dat de stroming je meesleurt richting zee: ideaal!

grevelingendam2

Andere deden alsof ze een pro waren en probeerden tegelijk heel chill hun roeispanen onder controle te krijgen.

grevelingendam4

Nog anderen vonden het fijner om krabben te vangen - deze was wel 15 cm groot - en ze in een put te 'bewaren', waarna er de volgende uren constant moest worden gezorgd dat er voldoende water in de put zat, of de beesten namen de benen. Niet zo rustgevend voor deze moeder die op haar handdoek wat van haar boek probeerde te genieten.

grevelingendam1

Toen al het zand was uitgeschud reden we terug naar De Heen waar we al opgewacht werden en verdere instructies kregen. De vlotten lagen 2 km verderop in de Steenbergse Vliet en aan de loods daar zou iemand ons een boot en de kampeeruitrusting bezorgen. So far so good.

We kregen een volgeladen kano en laadden er onze spullen nog bij. I kreeg een kajak en peddelde op eigen houtje naar het vlot. Laat ons zeggen dat mijn tocht met de twee kleine en een volle kano niet zo gestroomlijnd verliep als bij de jongeheer in de kajak. Meer dan gemiddelde spieractiviteit in de bovenarmen: check.

Omdat wij de laatste logees waren, peddelden we helemaal naar het verste vlot. Dat gaf ons volop rust en een mooi uitzicht op de andere vlotten, de haven aan de Beneden Sasweg en de Steenbergse Vliet.

deheen9sqdeheen11sqdeheen13sqdeheen12sqdeheen8sqdeheen10

Nadat we ons hadden geïnstalleerd kookten we pasta op het kampeervuurtje. Dat was al een hele onderneming. U moet weten dat wij geen echte kampeerders zijn en dat ik mijn vrienden de dagen ervoor al bestookt had met talrijke schijnbaar levensbelangrijke vragen als zijnde: 'Kan je ook een gewone kookpot gebruiken op een kampeervuur?' Ja, lacht u maar. Ik zei het al: alleen met de drie op een vlot, alles wat ik niet ter plekke hoefde te bedenken was meegenomen.
De pasta kookte - in een gewone kookpot - en leverde de allerlekkerste pasta pesto ever op. Ik betwijfel het, maar zij waren unaniem. Nooit beter gegeten dan toen. Al kan het ook de honger zijn die sprak.

deheen6

Daarna was het tijd om te chillen op het dek. Om naar vissende futen te kijken, naar ganzen die in V-formatie overvlogen of op te schrikken van vissen die uit het water opsprongen.

deheen7

Terwijl de zon onder ging probeerden we nog wat te lezen, maar de natuur was overweldigender dan ons boek.

deheen5b
deheen14

Toen de avond ver gevorderd was was het tijd voor een laatste sanitaire stop. De toiletemmer die we voor noodgevallen hadden meegekregen lieten we toch maar liever links liggen en dus roeiden we het hele eind terug naar het sanitaire blok.

Omdat het zo onderhand wel behoorlijk donker was en deze moeder geen zin meer had om in discussie te gaan met kindertjes die dachten dat het vlot ging ontploffen als we de gaslamp aan staken gingen we slapen toen de zon ver achter de horizon was verdwenen.

De volgende ochtend werden we gewekt door de zon en de vogels. En door een volle blaas, dat ook.

deheen3

Op dag 2 reden we Tholen rond. We deden boodschappen in Steenbergen, reden vervolgens naar de Bergsediepsluis waar we - eens op het strand - zagen waarom de oesterdam de oesterdam heet. Het werd vloed, maar het kleine strandje dat nog overbleef was bezaaid met oesterschelpen.

De jongens wilden blijven tot het hele strand was ondergelopen en waren meteen druk in de weer met dammen bouwen. De juffrouw deed wat tienjarige juffrouwen al eens durven doen: met haar haar zwaaien en zeuren over hoe lang we daar nog gingen blijven.

oesterdam3deheen17
oesterdam1oesterdam2

Toen eindelijk het hele strand was verdwenen reden we naar Poortvliet, waar het strandje 'Schelphoek' helaas ook helemaal verdwenen was. Ik en getijden, duidelijk geen topcombinatie. Maar niet getreurd, de kibbelaars onder ons vonden het nodig om een discussie te starten over het aantal treden op de dijk, dus renden ze om beurten naar boven en naar beneden om hun gelijk te bewijzen. Never a dull moment met die drie.

deheen16

Ondertussen was het alweer tijd om iets te eten te zoeken en dat vonden we - grotendeels geïmproviseerd, ik bespaar u de details - in Sint-Annaland.

Ik had daar een boottocht geboekt met de geweldige naam 'zeehondensafari'. Bij gebrek aan dolfijnen in Wales gingen we deze keer resoluut voor de zeehonden. Tenzij je werkelijk nog nooit van je leven een zeehond hebt gezien: niet doen. Twee en een half uur varen op een boot vol toeristen met kwelende kindertjes en een frietgeur. Het was ons ding niet en dat werd maar al te snel duidelijk. We telden met drie de minuten af. Na een uur waren er zeehonden - godzijdank! - en op de terugweg namen de kinderen dan maar foto's van elkaar om de tijd te doden, wat hier en daar ook nog wat mooie plaatjes opleverde. De kleinste was dan weer heel succesvol in het kwallen spotten.

sintannaland2
zeehonden1kwalfelix

Gelukkig hadden we daarvoor ook een flinke portie strand gehad en keken we onze ogen uit naar alle (zeil)jachten die in de haven lagen aangemeerd.

sintannaland3sintannaland4sintannaland6sq

Het was nog klaar toen we voor de tweede nacht ons vlot bereikten, maar de zon zakte snel en gaf ons in een half uur een waar kleurspektakel.

deheen2
deheen1
deheen15
deheen4
deheen8

Conclusie: de vlotten zijn perfect als je eens iets anders wil. Deze kampeertrip zullen ze beslist niet licht vergeten. Hou er rekening mee dat je toch wel 10 minuten varend onderweg bent naar de aanlegsteiger als je moet plassen. Vanop het vlot de oever bereiken kan namelijk niet.
Voor de wildzwemmers: er is genoeg plaats om te zwemmen in de Steenbergse Vliet. Wij deden het niet, vooral omdat we telkens pas op het vlot aan kwamen als het al laat op de dag was. Drie kinderen bezig houden op het vlot (dat 25m² groot is) is geen makkie.

Via Bongo is het ontbijt inbegrepen, maar je kan het vlot ook zo huren. Het ontbijt kan je ofwel zelf voorzien, of je regelt het bij Akkermans in De Heen, bij wie je het vlot kan huren. Wij waren heel tevreden over de ontvangst, de informatie, de voorzieningen en het ontbijt. Geen zin in kamperen op een vlot? Ze hebben nog andere locaties in de buurt.

Zo zie je maar dat het niet altijd 'ver weg' moet zijn om er eens echt uit te zijn.

* Technisch gesproken logeerden we niet in Zeeland, maar op de grens van Noord-Brabant en Zeeland. Alle uitstappen die we deden waren wel in Zeeland.
Noot: voor de volledigheid kan ik je ook zeggen dat dit geen reclame is voor Bongo, enkel het verslag van een fijn weekend.