zondag 23 november 2014

15

Gesteld dat ik een lijstje had met 'things to do before I'm xx', dan zou dit toch wel een dikke streep zijn.

Zo. Done. Ik kan het.

vrijdag 21 november 2014

Kerststal anno 2014.

Het is - na maanden, wat zeg ik, jaren - eindelijk weer tijd voor wat 'voortdoen in ons huis'. De voortuin kreeg een volledige make-over, en na een jaar hangt er opnieuw verlichting in de hall. Ik kocht deze zomer een stapel witte Tomado rekjes voor de kinderkamers, al wachten die nog op een bereidwillige behanger om de betreffende muurtjes in orde te brengen. Vandaag haalde ik ze al eens uit de doos en de kinderen gilden enthousiast 'voor mij! voor mij!'.

Ik word daar blij van. En geef toe dat ik ze zelf ook wel in onze woonkamer wil. Omdat ze de ruimte een beetje aankleden en toch sober en stijlvol zijn. Maar daarover gaat deze post helemaal niet.

Een paar weken geleden, toen ik voor Kidsdinge bordjes mocht weggeven, fluisterde Inge me in dat er kerst nesting dolls onderweg waren. Een gouden tip, want ondertussen vlogen ze de deur uit en zijn ze helemaal uitverkocht. Perfect timing ook, want ik had het onderhand wel wat gehad met de Playmobil kerststal die al een jaar of 10 meegaat. Zo'n simpel, maar toch kleurrijk kerststalletje: het was maar 1 muisklik van mij verwijderd. Top! Dat wij al langer fan waren van Ingela P Arrhennius, dat weten jullie al lang.

De kinderen en ik deden samen van kerstvoorproefje en kleedden het kale rekje een beetje aan. Knipten en vouwden een simpel vlaggenlijntje (sinds jaar en dag een beetje ons handelsmerk, ook in stof, hier of hier), haalden het huisje/stalletje terug boven en ook het boek van Sanna Annukka. Ze kwamen ook aandraven met oude Playmobildieren die beslist voor een vrolijke noot gaan zorgen in dat kleine stalletje.

kerstdolls1vlagjeskerstdolls2

So far, so good. Nu nog eens serieus tobben over de bomenkwestie.

woensdag 19 november 2014

De stierenzebra's.

Ik hoor het me nog zeggen: 'Zodra het boek af is, maak ik voor jullie nieuwe pyjama's waar jullie armen en benen wél nog in passen.' Ze hadden maar 1 wens. Het moest een pyjama met een legging zijn, niet zo'n los flodderexemplaar dat ik zelf zou verkiezen.

Er zat wat rek op die 'zodra', want zodra het boek af was liep ik met een grote boog om mijn naaitafel heen. Ik spendeerde mijn vrije tijd al lopend, of al lezend, en boekte mijn agenda vol met fijne dingen die ik on hold had gezet.

In the end kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan, dus schoof ik de boel toch weer aan de kant en installeerde ik mij achter de overlock. Toegegeven, mijn schuldgevoel had ook wel wat in de pap te brokken. Ik had het immers belòòfd en werd daar op gepasten tijde door de kinderen in kwestie aan herinnerd. Dat mijn stapels tricot ondertussen gewoon uit de kast vallen als ik de deur open doe wil misschien ook wat zeggen… En dat deze broek ondertussen tot net onder zijn knieën kwam misschien ook. Tijd voor actie, dus.

Deze Halsoverkop tricot zou oorspronkelijk 1 pyjama worden. Maar O eiste haar deel op. 'Ook zo'n spannende broek, graag, mam. Om mee naar school te gaan.' 'Ik dacht het niet, kind,' zei ik en rolde eens met mijn ogen. Al een geluk dat we de vestimentaire crisissen al ontgroeid zijn. Een pyjama zou het worden. De lievelings. Met stip. Ze worden er zelfs een beetje wild van. Letterlijk.

pyjama_halsoverkop
halsoverkop1
halsoverkop2
tricot: Halsoverkop
patroon legging: zelf getekend
patroon t-shirt met ronde hals: Raide, Ottober 6/2012
patroon t-shirt met V-hals: Tooth Troll, Ottobre 3/2010

maandag 10 november 2014

Uitwaaien.

Het was zonnig, maar berekoud. We gingen - mopper, mopper - naar zee om de wilde onderdelen van dit gezin even uit te laten.

Het waaide. Hard. Ik joeg de kinderen de duinen in.

'Om het eerst boven op de duin!'
'Kom, we gaan verstoppertje spelen!'

Soms is er niet meer nodig dan een paar keer stevig tegen de wind in schreeuwen om te kunnen genieten van een vrolijk kinderspel. Ik wat frisjes op mijn duin. Zij met rode kaken van het lopen.

dehaan1
dehaan6dehaan4dehaan2dehaan5dehaan3

zondag 9 november 2014

De patronus.

Harry Potter zagen we met veel plezier de leefwereld van onze kinderen binnendringen. Het begon met de films, maar al gauw volgenden de boeken, Lego en vooral eindeloos veel zalige conversaties tussen de zonen.

*de oudste vult een vriendenboekje in voor de jongste*

I: Welk sterrenbeeld heb jij, Felix?
F: Ik weet dat niet. Mama? Welk sterrenbeeld heb ik?
Ik: Geen idee, jong (honestly!). Google dat een keer.
F: Schrijf anders maar dat mijn patronus een hertje is.

Oh, man, op zo'n momenten zou ik hem opeten, die jongste van mij.

vrijdag 7 november 2014

Over druk, druk, druk en genieten en dankjewel én de winnaar van de give-away.

Het leven raast aan een rotvaart voorbij. Ik ben amper nog thuis. Maar genieten, jong. Genieten dat ik doe, echt waar.

We pikten Fink zijn doortocht in de Vooruit mee. En die van Douglas Dare eveneens. Twee keer kippevel, met momenten, en blij dat ik er was. Mijn telefoon bewees dat hij ook goeie filmpjes/geluidsopnames kan maken. Een mooie herinnering aan een warme avond.



Ik spendeerde ook heel wat uren op de boekenbeurs. Dat mijn strijklade ondertussen niet meer dicht kan, er geen fruit in huis is en ik leef op koffie en veel te weinig eten, dat neem ik er graag bij. Mijn wederhelft regelde in mijn afwezigheid een nieuwe voortuin en plooit zich over de kinderen en hun huiswerk. Alles onder controle.

Dikke merci aan al die vriendelijke onbekenden en collega-bloggers die ons goedendag kwamen zeggen op de Ladies' Night… aaaah, zalig! Bedankt, iedereen, voor jullie aanstekelijk enthousiasme!

Bedankt ook Van Halewyck voor die warme golf die mij overspoelt telkens ik bij jullie ben. Dat is een beetje bleiten vanbinnen, maar ook keihard genieten.

Ik kocht - rap, rap, het grote shoppen is voor morgen - beide Woonboeken. Als het weer rustig wordt, kruip ik met een dekentje in de sofa en kijk ik naar al die fijne kamertjes van alle bekenden. Goed gedaan, jullie!

woonboek

Inge van Kidsdinge kwam persoonlijk langs om mijn bestelling af te leveren. Prachtig verpakt, zoals altijd. En met een extraatje. ♥

kidsdinge

Ik was jullie ook nog een winnaar voor de give-away verschuldigd! De onschuldige hand grabbelde een kaartje uit de pot waarop TIENE stond. Mail je me even?

maandag 3 november 2014

Nieuw.

De herfstvakantie gaf ons een beetje tijd voor wat nieuwe dingen.

Voor een nieuw kindje, bijvoorbeeld. Een nieuw kindje met nieuwe schoenen en nieuwe broeken die niet van zijn lijf vallen.

nieuwkind

Voor een nieuw kookboek waaruit we welgekomen inspiratie opdeden voor een grondige uitbreiding van de vaste selectie van avondmenu's. Hou u niet in als u uw hoogstpersoonlijke favorieten wil kenbaar maken!

nieuwboek

Een nieuw kopje ook, als vriendje van dit kopje. Voor kleine, lekker koffies.

nieuwkopje

Vandaag op de agenda: werken. En nog wat nagenieten van gisteren en van alle vriendelijke mensen die ons goeiedag kwamen zeggen.

zondag 2 november 2014

Boekenbeurs 2014!

Het is zover! Vanmiddag gaan de vrouwen van Zo Geknipt zich gezellig naast Jeroen Meus placeren. Eens kijken bij wie de rij het langste zal zijn. Ha!

Kan je er vanmiddag niet bij zijn, geen nood, we zitten daar nog wel een aantal dagen.

· dinsdag 4 november, bijvoorbeeld. Dan zijn we er tussen 18.30u en 21.00u. Het is bovendien lady's night en wie wil kan effectief iets in elkaar genaaid krijgen onder ons wakend en alziend oog.

· zaterdag 8 november is themadag. Be Original, klinkt het. Met een nieuwe ZoGeknipt onder de arm, waarbij we je uitdagen om de recepten ook echt naar jòuw hand te zetten, kan dat 'be original' niet fout gaan. Again, activiteit verzekerd op onze stand! We zijn present tussen 14.00u en 17.00u.

· dinsdag 11 november sluiten we de beurs af. Voor een krabbel in het boek kom je best langs tussen 13.00u en 17.00u.


Op de site de boekenbeurs vind je alle info over wie je wanneer kan spotten.
Ons vind je op de stand van Van Halewyck, 312-320-321.

vrijdag 31 oktober 2014

De wedstrijd.

'Je hebt een medaille gewonnen, mama!' riepen de thuisblijvers in koor. Waar, ik had een medaille 'gewonnen', maar met een 686e plek kan dat bezwaarlijk meer genoemd worden dan een mooie herinnering aan een fijne dag. De gevolgen van dat ja zeggen vielen dus heel erg mee. Ik die dacht een week niet te slapen van alle muizenissen in mijn hoofd fietste mooi rond alle vragen heen. Mijn lijf gaf zelf te kennen wat kon en wat niet. Perfect.

· op woensdag liep ik nog 11 kilometer. Met veel tegenwind én een pijnlijke rug.
· op donderdag had ik kniepijn en probeerde ik vooral te denken dat het in mijn hoofd zat.
· diezelfde donderdag vond mijn maag het ook nodig om heel gek te doen. En dan bedoel ik ook héél gek.
· zwemmen op vrijdag werd geskipt. Wegens de maag én de knieën. Ge kunt niet alles willen, nietwaar?
· op vrijdag mocht ik van haar ook zo'n armding lenen voor mijn telefoon. Ideaal. Merci!
· op zaterdag had ik veel kinders in huis. Verhuisde ik een kast zonder de inhoud eruit te halen en kuiste ik het hele huis.

Maar het werd beter.

Op zaterdagavond waren plots alle kinderen het huis uit. Onverwachts. Geen gedoe met uursveranderingen, gewoon uitslapen!
Op zondagvoormiddag waren we helemaal alleen. Koffie. Krant. Boekje lezen. Benen omhoog.

En toen werd het zo geregeld dat F de kidsrun meeliep (wat ik miste, helaas), waardoor wij allebei met een medaille huiswaarts mochten keren. Topdag!

En de wedstrijd?

Ik liep mijn eigen tempo. Aan het lijntje in Mapmyrun te zien, een mooi standvastig tempo, ook al was het in mijn hoofd een en al chaos. Dat slalommen in die eerste kilometers... niet zo mijn ding. Gelukkig vond ik al snel wat mensen die min of meer hetzelfde tempo liepen, maar het stoorde me ook niet als ze plots verdwenen (voor of achter). Ik was zo afgeleid als wat (wat een verschil met alleen lopen!), hoorde mijn muziek amper, besliste bij elke tussentijd dat ik best wat trager mocht, maar het ging vlot, dus ik liep door.

Bij de bevoorrading op 7 km haalde ik iemand in die al kilometerslang in mijn gezichtsveld liep. We liepen naast elkaar, zelfde pas, zelfde tempo en bleven zo lopen tot het einde. Enfin, tot 100 meter voor het einde, want toen liep ik me vast, waarna ik weer moest slalommen om toch nog een spurtje te trekken en onder die 58 minuten te eindigen. Zonder haar had ik wellicht wat gas teruggenomen. Uiteindelijk klokten we af op 57:46, of 5:43 per kilometer. Niet slecht. Ik was content. Alleen ugh dat ik dat voor de zomer aan 5:30 liep. Hoe deed ik dat, zeg? 'Tijd en boterhammen, kind', had mijn vader vast gezegd. 'Tijd en boterhammen.'

maandag 27 oktober 2014

On the run. 2013 tot nu in 487 woorden.

'Ha,' zeiden de loopsympathisanten als reactie op dit, 'gij loopt toch ook?'
'Waar,' zei ik, 'maar lopen, daar heb ik toch een haat-liefde verhouding mee. Ik heb geen looplijf. Echt niet. Ik ben een zwemmer.'

Nu loop ik al bijna mijn hele leven. En 4/5 van dat leven ging dat met tegenzin. Na een paar maanden hield ik er steevast weer even mee op. Tot 2013.

Ik ging mijn leven beteren in 2013. Na de hectiek en het verdriet van 2012 nam ik me voor alleen nog maar te doen waar ik zin in had, geen stress, oude liefdes terug oppikken... In de categorie oude liefdes gingen muziek, lezen en sporten met alle aandacht lopen.

Laat ons zeggen dat 'alleen nog maar doen waar ik zin in had' niet zo gek lang duurde. Geen stress, daar gaan we het zelfs niet over hebben. Maar muziek/lezen/sporten: check, check en check.

De maand waarin ik een jaar ouder werd leek ideaal om het loopschoeisel terug aan te binden. Na heel wat jaren van (gedeeltelijke) inactiviteit bleek ik over een nog wel min of meer behoorlijke conditie te beschikken. Ik liep het hele jaar uit. Ook toen het koud werd. Ook toen het regende. Ik liep niet zo vaak als ik had gewild. Ook niet zo snel of zo ver, maar dat waren details. Ik klokte af op een 200 getrackte kilometers. Ik liep ook in Schotland. Dat was afzien. Want het was warm. En verdraaid hilly. En er waren cattle grids. Maar het was ook mooi. Muziek. De ondergaande zon. Een schaap hier en daar. Als ik Editors hoor en mijn ogen dichtdoe, dan sta ik daar weer.

Ondertussen zijn we alweer een jaar verder en loop ik écht met plezier. Dat ik dat kan zeggen, dat is al een overwinning op zich.

Bij het begin van dit jaar lanceerde zij een kleine uitdaging: 500 kilometer in 1 jaar. Dat leek mij een zot idee, maar toen ik erover nadacht, bleek dat nog geen 10 kilometer per week te zijn. Peanuts, dacht mijn hoofd, en mijn innerlijke strever had een nieuw doel.

· na vier maanden stonden er exact 250 loopkilometers op de teller. Dat ging goed vooruit.
· in april en mei liep ik ruim 80 kilometer per maand.
· in juni bleek mijn bobijn af. Het ging niet meer. Ik flipte over welke pijntjes ik allemaal voelde.
· in juli gingen we op reis en naaide ik een boek bijeen. 0,0 kilometer per week. 6 weken lang.
· tegen half augustus kriebelde het zo hard, liep ik een paar keer 8 à 9 kilometer en toen gaf mijn lijf er weer even de brui aan. 4 weken snotteren. 4 weken rust.
· in september liep ik een schamele 16 kilometer.
· in oktober vond ik mijn goesting terug en klokte ik af op 88 kilometer.

Ik loop weer. Trager dan voor de zomer. Maar met plezier en dat is het belangrijkste.

En de wedstrijd? Morgen.

ontherun