dinsdag 28 juli 2015

Wales, dag 9: uitgeregend en uitgewaaid

Op dag 9 moesten we alweer opkrassen uit de fijne boerderij in Cellan waar de we afgelopen drie dagen logeerden. Aan de ene kant was dat jammer, aan de andere kant waren de weersvoorspellingen in Marloes een heel pak beter. Fingers crossed dat het even zo blijft.

strumblehead1

We vertrokken in de gietende regen en moesten 5 uur 'dakloos zijn' zien te overbruggen. Ik had een route uitgestippeld die verre van de kortste was, maar die ons wel langs een paar bezienswaardigheden leidde.

De eerste halte lag op ruim een uur rijden. Dat overbrugden we zonder discussies. De jeugd was precies nog wat moe, en ik had de route redelijk in mijn hoofd (onze gps mevrouw bleek het klassieke punt van discussie te zijn in de auto, maar deze keer legden we haar het zwijgen op). De Pentre Ifan burial chamber nabij Nevern ligt in een open veld op een heuvelrug. Het regende onophoudelijk, om van de stevige wind nog maar te zwijgen en O haar gezicht spreekt boekdelen. Hoofd diep in tussen haar schouders getrokken, weggedoken in haar kap. Het was kijken, bordje lezen, foto's nemen en een spurtje terug naar de auto. Als oudste en grootste neolitic dolmen in Wales was het best indrukwekkend. Meer dan 5 meter lang en 16 ton zwaar. Hoe ze die steen daar gekregen hebben, een raadsel.

pentreifan1pentreifan2

We reden snel door naar de tweede burial chamber, vijf minuten verderop bij Newport. Carreg Coetan Arthur lag iets meer beschut, maar het regende precies nog harder. De bovenste steen leunde maar op 2 van de 4 opstaande stenen. Een beetje eng.

carregcoetanarthur1carregcoetanarthur2

Van daar reden we door naar Strumble Head lighthouse. Heel erg uit de weg en ik was op voorhand een beetje teleurgesteld dat ik die vuurtoren niet bij mooi weer zou zien, maar de weersomstandigheden - harde wind, strakke slagregen - zorgden er wel voor dat het een speciaal moment werd.

Strumble Head

De vuurtoren zelf ligt op een eilandje en is met een kleine brug verbonden met het land. Op onze foto's kan je dat niet goed zien, hier wel. Er staat ook een lookout post waar mensen de zee af turen op zoek naar bruinvissen. Voor ons bood het even beschutting tegen de felle wind. Net als gisteren, ook vandaag weer geen bruinvissen te zien.

strumblehead_sq1strumblehead_sq2

We waaiden bijna weg! Hier kan je zien hoe hard het waaide.

strumblehead4

Af en toe scheen er een straaltje zon door het wolkendek en als cadeautje kregen we een regenboog in het water!

strumblehead3

maandag 27 juli 2015

Wales, dag 8: eindelijk zon in New Quay!

Na vijf dagen regen - enfin, dat klinkt erg, maar het viel wel mee - ging zaterdag een dag worden zonder ook maar een spatje regen. Hoera! We reden op een ontiegelijk vroeg uur langs kronkelende Welshe baantjes richting New Quay. Nogal toeristisch, zeker nu iedereen buiten kwam om van de zon te genieten, maar ook de plek bij uitstek in Cardigan Bay om dolfijnen te spotten.

newquay_pano

We meldden ons aan bij het Cardigan Bay Marine Wildlife Centre (dat leek ons van alle aanbieders van boottochten degene die het meest met het milieu begaan was en daar wilden we best wat meer voor betalen). We waren zo vroeg dat ze nog volop de weersverwachtingen aan het bestuderen waren om zo de planning van de dag te kunnen opstellen. Het kleine kantoortje was ingericht als mini-museum, dus de drie konden zich wel even bezighouden. Dolfijnen spreken altijd tot de verbeelding. Of niet soms?

We boekten een tocht in de vroege namiddag, dus we hadden de hele ochtend vrij om aan het strand te luieren. Dat klinkt exotischer dan het eigenlijk was, want het is niet omdat de zon scheen dat het ook echt warm was. Voor een Welshman misschien wel, maar bij een graad of 16 huppel ik toch niet erg uitbundig in mijn bikini rond. Ik ging dus op avontuur langs de kliffen van New Quay. Ook niet mis!

newquay8

newquay_sq3newquay_sq2

newquay7

De drie bouwden dammen, maar waagden zich niet echt in het water, ook al had ik voor de zoveelste dag op rij de wetsuits de berg op of af gesleept. Dan maar kijken of we zo geen dolfijnen zagen.

newquay6

Eindelijk was het tijd en wandelden we naar het einde van de pier waar we aan boord gingen van een glimmende catamaran, de Anna Lloyd. We waren maar met 12 passagiers en iedereen had voldoende ruimte om rond te lopen, iets wat bij andere aanbieders van boottochten duidelijk niet altijd het geval was.

newquay5newquay4

We maakten eerst een tocht in de baai - New Quay zag er nog beter uit van op zee - en gingen toen verder de zee op. Op een kolonie meeuwen en een paar prachtige aalscholvers na bleef het turen over een nog redelijk woelige zee. Geen dolfijnen. Geen zeehonden. Geen bruinvissen.

Maar ach. De zee was mooi, de wolken geweldig en de vogels zorgden toch voor wat entertainment. Dat anderhalf uur was eigenlijk zo om, al was het voor sommigen toch hoog tijd dat ze van die boot af waren.

newquay3_ps

Daarna konden we eindelijk gaan bodyboarden! De wetsuits deden weer goed dienst, want het water was nog steeds koud (ik zonder wetsuit, gelukkig voorzien van een permanent vetlaagje) en blijven bewegen was de boodschap.

newquay_sq1newquay_sq5

Zo'n stralende dag verdient wel wat zeefotospam. Sorry daarvoor!

newquay2
newquay1

Vonden we het jammer dat we niet veel wildlife zagen? Ja. Al hielp het wel toen we hoorden dat onze buren op de boerderij die dag ook een boottocht maakten en evenmin iets zagen. Maar desondanks hebben we genoten. £60 well spent, als je het mij vraagt.

zondag 26 juli 2015

Wales, dag 7: panning for gold in Dolaucothi Gold Mines

Regen, regen, regen. 24 uur lang, zei mijn weerapp en gelijk had hij. We hingen wat rond in onze nieuwe stek op de boerderij in Cellan en ik bereidde ondertussen de volgende dagen voor. Mijn boek riep ook hard, want het was verdraaid spannend, vandaar ook dat er tussen dag 5 en dag 6 nogal een gap zit.

Ik zocht een binnenactiviteit uit in de buurt en omdat wij een grondige hekel hebben aan allerlei binnenspeeltuinen en consoorten en dat we zelfs over de kleinste afstand lang rijden over de kleine Welshe weggetjes viel de keuze op Dolaucothi Gold Mines in Pumsaint. Relatief dichtbij en op Tripadvisor niets dan lof voor de enthousiaste gidsen. Volkomen terecht, zo bleek achteraf. Wat een zaligheid ook om iemand zo te horen ratelen in het Engels. Voor de kinderen was dat iets minder, maar wij genoten dubbel en dik. Wat is dat toch een machtig schone taal. Hartje ook voor alle grapjes die Karla in haar lang en uitgebreid relaas stak. Het maakte zo lang luisteren absoluut niet saai.

dolaucothi3

Maar de mijnen dus: Dolaucothi Gold Mines zijn 2000 jaar oud en werden ontgonnen door de Romeinen. Pas in de 19 eeuw was er opnieuw activiteit, maar de Romeinen waren met het grootste deel gaan lopen. In de 19e eeuw sleepten ze per 11 karretjes 10 karretjes afval (schalie) naar buiten, en slechts eentje kwarts. Uit die kwarts puurden ze 15 gram goud. Niet te verwonderen dat de mijn geen lang leven beschoren was.

dolaucothi1
dolaucothi7

We boekten de Victorian tour en terwijl we wachtten op het begin zochten de kinderen naar goud. In tegenstelling tot het 'goud zoeken' tijdens ons bezoek aan Dan-yr-Ogof vonden ze nu echt wel iets (dat blonk als goud, fool's gold dus) en dat hield hen wel een uurtje aan de gang. Als bij wonder bleef het in dat uur ook relatief droog. Olé!

dolaucothi6
dolaucothi5

Voor de rondleiding werden we voorzien van een helm met een lamp. Het werd echt! Wie wil kon laarzen krijgen, maar wij deden het met onze wandelschoenen en die waren echt wel nodig. De rondleiding duurde een uurtje, het gedeelte in de mijn nam een goed half uur in beslag. Op een bepaald moment switchte iedereen zijn headlight off en stonden we met z'n twintig in het donker bij het licht van een kaars. En dan uitblazen. Wow. Dat was donker. En best een beetje eng. De weg terug naar boven gaat door een smalle gang, waarbij een half kruipmanoeuvre niet uitgesloten is. Niet onoverkomelijk, en voor ons best wel een avontuur. De rondleiding was ook heel bevattelijk voor jonge kinderen (als ze Engels verstaan, tenminste, dus wij vertaalden zoveel als mogelijk simultaan) en de moeite voor alle leeftijden.

I en zijn vader deden daarna dan ook nog de Roman tour, terwijl ik met F en O vier op een rij en domino speelde in een barak met kinderspelletjes en het terrein verder verkenden. Basic kinderentertainment, maar duidelijk meer dan voldoende om dolle pret te hebben.

dolaucothi4
dolaucothi2

dolaucothi_sq1dolaucothi_sq2

Uiteindelijk bleven we daar 4 uur. Voor £18.15 was dat een geweldige deal en een aanrader als je in de buurt bent.

En mocht je nog niet weten hoe je kust met een helm op: zo dus.

dolaucothi_sq4dolaucothi_sq3

donderdag 23 juli 2015

Wales, dag 6: Llyn y Fan Fach en Carreg Cennen

Het viel erg goed mee met het weer, vandaag. We moesten ook het huis uit, dus we begonnen onze dag met inpakken en de auto volladen. Om 9 uur waren we al vertrekkensklaar (ik moet er geen prentje bij maken om u een idee te geven hoe vroeg de dag hier dan we begint, zeker?). Onze laatste dag in de Brecon Beacons en er 'moesten' nog wat plekken aangedaan worden waar we anders niet meer in de buurt van zouden komen.

wales6_11

We reden naar Llanddeusant waar we het piepkleine wegje vonden dat ons naar het begin van de wandeling naar Llyn y Fan Fach leidde. Toch wel een paar hartinfarcten op dat baantje, want single track, overal putten, haarspeldbochten en dus constant op mijn ongemak voor mogelijk tegenliggers. Die bleken er uiteindelijk niet te zijn, maar goed, als er iets is wat mij hier zenuwen bezorgt zijn dat wel die smalle weggetjes zonder uitwijkmogelijkheden.
Anyhow, we vonden het car park met onze ogen dicht en begonnen de wandeling naar het meer, goed voor 1,5 mile bergop. Het pad was breed en er was steeds water in de buurt, dus genoeg afleiding om het eventuele wandelgezaag te temperen. Geen gezaag, vandaag, gelukkig, wel een kleintje dat zwaar aan mijn arm hing. Niet ideaal, maar die kleine beentjes hebben toch al flink mogen draven, dus het was hem vergeven.

Op de bergkammen/heuvelruggen (ik weet nog altijd niet of het nu bergen of heuvels zijn) liepen mensen die de lange wandeling volgden. Dat moet echt spectaculair zijn en wondermooie vergezichten opleveren. Als we goed luisterden konden we horen wat ze daarboven zegden.

wales6_13wales6_16

Tot mijn teleurstelling alweer geen wild swimming vandaag. We hadden ons er nochtans op voorzien en alle zwemmateriaal mee naar boven gedragen. Een groot bord verbood zwemmen - al zou ik dat eigenlijk nog omzeilen - en haalde gelijk ook enkele vuile ziektes aan. Die zag ik net iets minder zitten. Jammer! Het meer gaf onder die donkere lucht ook een dreigende aanblik. Het ligt op meer dan 500 meter hoogte en is tot 29 meter diep. Bij een buitentemperatuur van een graad of 12 voelde het water alweer ijskoud. Onder een stralende zon had het er misschien wat uitnodigender uitgezien, maar niet getreurd: er zijn minder aantrekkelijke plekken om even uit te rusten en op verkenning te gaan.

wales6_9wales6_10

De weg ernaartoe was ook de moeite. Water, distels, vingerhoedskruid en a zillion schapen.

wales6_15wales6_14

Daarna reden we naar Carreg Cennen. Voor ons helemaal de verkeerde kant op, maar een absolute must see. Het duurde helaas een eeuwigheid voor we het hadden gevonden. Een ruïne op een heuveltop laat zich niet zomaar van elke kant benaderen. Maar - mijn vader indachtig: "We komen altijd wel ergens uit!" - geraakten we toch waar we moesten zijn. De zon liet ons in alle rust picknicken voordat ze weer achter een grijs wolkendek verdween. Gelukkig alleen maar dreigende wolken en geen regen. Oef!

wales6_4wales6_3

Carreg Cennen is een van de enige privately owned castles in Wales. Het is werkelijk prachtig gelegen, zo bovenop de heuvel, met een 360° zicht op het Welshe landschap. De zonen speelden een of ander gevecht uit Lord Of The Rings na, terwijl de dochter gezwind op avontuur ging. Vanuit het kasteel leidt een smalle gang naar een grot die de echte cavers kunnen exploreren. Wij waagden ons daar wijselijk niet aan. Na al dat stappen smaakte het traditional farmhouse ice cream extra goed.

wales6_6wales6_5

De drie, weer met de nodige kilometers in de benen, klaar om ze in bed te plooien. Allé, dat zouden wij wel zien zitten, zo'n early night.

wales6_7wales6_2

woensdag 22 juli 2015

Wales, dag 5: Na regen komt zonneschijn

Some days are better than others, dat is duidelijk. De batterij van de auto vervangen en we waren back on track. De afgelopen dagen hadden we tijd genoeg gehad om plannen te smeden voor de volgende twee dagen.

Hoog op het lijstje stond Sgwd Gwladys, ofte Lady Falls, een waterval, dat had u al door. Wildswimming tipte dat als goede zwemplek, maar dat was buiten de zomer gerekend, die de waterval enerzijds niet erg krachtig maakte (en het water dus ondiep) en anderzijds - voor ons - ook echt koud was, een schamele 16 graden, dat nodigt niet echt uit tot zwemmen in ijskoud bergwater. Maar dat het een mooie plek is: absoluut! Gemakkelijk te bereiken ook, een goed half uur wandelen vanuit Pontneddfechan, door het bos, de hele tijd langs water(valletjes). Aanrader!

wales5_3
Sgwd Gwladys, Lady Falls
Sgwd Gwladys, Lady Falls

Wij hielden het op pootje baden, steentjes gooien, dammen maken, naar boven klimmen om bovenaan de waterval te gaan kijken en achter het water doorlopen. Iemand vond het toen nodig om in een nogal drassig stuk naast het water onderuit te gaan, zodat we het plan om Henhryd Falls, de hoogste waterval in Zuid-Wales, te zoeken maar lieten varen. Gelukkig was het toen al late namiddag.

wales5_4Op weg naar Sgwd Gwladys, Lady Falls

's Ochtends was het weer niet zo best en reden we naar Dan-yr-Ogof, het National Showcaves Center for Wales. Grotten, dus en lekker beschut tegen de regen. We waren vroeg en er was nog niet zo gek veel volk, waardoor we de drie grotten op het gemak konden doorwandelen.

Dan-yr-Ogof
Dan-yr-OgofDan-yr-OgofDan-yr-Ogof
Dan-yr-Ogof

Naast de grotten zijn er nog tal van andere dingen te zien, zoals een dinopark met meer dan 200 levensgrote dino's, een iron age village en een soort boerderij met o.a. alpaca's. Of waren het toch lama's? Grote discussie tussen de drie, daarover.
Het is het soort park waar wij anders nooit naartoe zouden gaan, buiten voor de grotten dan. Het ligt tegen de helling van een bergflank, dus het is constant klimmen en niet ideaal met buggy's. Niet zo gek duur in ponden ook, helaas wel in euro. Maar het was fijn en we spendeerden er toch een uur of vier weg van de regen.

Dan-yr-Ogof
Dan-yr-Ogof
Dan-yr-OgofDan-yr-Ogof

Zoals we al vaker deden (op de dagen dat we een auto hadden) stopten we onderweg nog even om van het uitzicht te genieten. Blauwe lucht, heerlijke wolken, schapen en paarden, eindeloos veel distels en alleen maar groen, wit en blauw in 360°.

wales5_1
wales5_8wales5_2
wales5_9

Morgen regen, zeggen ze. Alweer.