zaterdag 25 oktober 2014

Spanje 2014.

Net als vorig jaar moesten er een paar maanden overheen gaan. Nu de dagen snel korter worden is de hunkering naar die warme zomerherinnering groot. We gingen op reis. Naar een warme zee. Zoals beloofd na het pootje baden in die koude Noordzee vorig jaar.

Het was fijn. Warm, maar niet té. Een paar tijgermuggen, maar geen hordes. En verder: zee. Zee. Zee. Bodyboards. Hoge golven. De 4 waterratten van ons gezin volledig in hun element.

reis5reis6

Er was een groot strand. Nothing fancy, maar wel met palmbomen voor de lezers onder ons. Met relatief weinig volk, maar met op de een of andere manier altijd wel iemand om mee te spelen.

reisIMG_2433

Er was een kind dat forten bouwde en ze bewaakte alsof zijn leven ervan af hing.

IMG_2304

Verder was vooral rust. En heel veel niets. Uitzonderlijk werd er iets bezocht. En vroeg deze moeder: "Lach eens mooi?" Waarna er iets tussen een schaapachtige glimlach en een grimas werd geproduceerd.

reis9

Soms duurden die bezoeken te lang. Werd de zee al gemist. En vroegen ze - alsof het al weken was geleden -: "Gaan we nu eindelijk weer naar zee?"

reis7

Soms bleek de kroost gigantisch op te vallen. Zeker tegen een wit muurtje.

reis3

Er was een klein dorp en wij woonden aan de rand. Dat mag u in dit geval heel erg letterlijk nemen. Van op dat terras keken wij elke avond naar de ondergaande zon.

IMG_2422
IMG_2222
IMG_2215

Het fototoestel dat al maanden aan mij arm was vastgeklonken mocht op vakantie vaak thuisblijven. Zee en strand en strand en zee, zo zagen onze dagen er uit. Deze foto's zijn van de eerste dag, toen het 'slecht weer' was, de zee bruin en en het strand helemaal leeg. Ik vind ze bijna mooier dan die onder een stralende hemel.

IMG_2245
IMG_2261
IMG_2246

Deze foto is voor mij dé foto van de zomer. Dag 1. 5 minuten. Doorweekt kind. Geen houden aan.

IMG_2248

Of nee, wacht, mijn grote jongen met wie ik op dat moment net een uur of 5 hoge golven en een sterke stroming had getrotseerd. Uitgeput, bruin, ontspannen.

IMG_2520kopie

Volgend jaar trekken we terug naar het westen en gaan we golfsurfen in Wales! *popelt al bij het idee alleen*

woensdag 22 oktober 2014

Ik zegt altijd ja.

Ik zegt ja. Op zowat alles.

Het staat er. Zwart op wit. Gedrukt. In 10.000 exemplaren.
Voor mensen die mij goed kennen moet het zo duidelijk zijn. Riet hoefde er in elk geval niet lang over na te denken toen ze een openingszin nodig had.

ja

En dus beland ik wel vaker in situaties waarin ik mezelf 'natuurlijk doe ik mee' hoor zeggen, om achteraf een beetje te flippen over wat ik mezelf nu weer op de hals heb gehaald.

Het was zondagmiddag, we zaten gezellig aan de picknicktafel op school, een hoop ouders die samen een fantastisch oudercomité vormen. Er ontspruiten geregeld geweldige plannen aan de hoofden van die mensen, plannen waar ik in al mijn enthousiasme maar al te graag aan meewerk. Dat dat 'meedoen' op een loopwedstrijd sloeg, that was a first.

Zij probeerde mij al vaker ja te laten zeggen. Vorige week nog, toen ze een boek kwam halen en ik op de stoep voor de deur voorzichtig liet vallen dat de havenloop misschien wel een optie was, volgend jaar. Of misschien ook niet. Achteraf gezien zat het er wel aan te komen, in mijn hoofd. Tot nu toe hield ik mij zo ver mogelijk van wedstrijden weg. Hoe graag ik ook loop, ik strijd wel met mezelf, tegen mijn eigen lijf en vaker nog tegen mijn eigen hoofd. Maar goed, we waren vrolijk, de zon scheen en samen lopen leek plots niet meer zo eng.

Het komt wel goed, denk ik, als ik alle hersenspinsels de baas blijf. De afstand (10 km) is het probleem niet. Wat dan wel? Mijn hoofd, vooral, dat zich heel wat afvraagt.

· zal ik mij niet laten meeslepen door 'de massa' en mij dus in de eerste kilometers gegarandeerd al vergalopperen om vervolgens halverwege een geweldig pak rammel te krijgen en tenslotte halfdood en met een rooie kop over de meet te strompelen?
· zal ik erin slagen om mijn eigen tempo te lopen en geen rekening te houden met de mensen aan de kant? (jup, ik ben er zo eentje)
· blijf ik dan niet gewoon beter bij 'de vrouwen', ook al ligt mijn tempo hoger dan dat van hen?
· loop ik vandaag nog mijn gebruikelijke tien kilometer of plan ik toch maar beter een korter rondje?
· ga ik vrijdag nog zwemmen (standaardzwemdag, maar nu... you never know)?
· is die lage rugpijn waar ik mee ben opgestaan alleen van verkeerd te liggen en hoe lang gaat dat duren? (bweurk)
· zet ik mijn bril op (wat ik gewoonlijk doe) of schaf ik me toch maar nieuwe lenzen aan?
· houd ik mijn telefoon in mijn hand (wat ik ook gewoonlijk doe, maar voor een wedstrijd wellicht een beetje ongebruikelijk to say the least) of kies ik toch maar voor een veilig armhoesding? En waar haal ik dat laatste dan zo even snel? Als ik er al uit geraak of ik dat überhaupt kan verdragen (afzakken, losschieten, you name it, alles is al de revue gepasseerd).
· heb ik die telefoon wel nodig? Mijn hoofd zegt ja. Voor mijn muziek die mij in het juiste tempo houdt, en om te kalmeren als ik tussentijden hoor die boven mijn normale pace liggen. En vooral: uit gewoonte.
· lukt dat dan wel met die bevoorradingen, als ik al iets in mijn handen heb? (ik ben echt een groentje, I know)
· waarom zou ik op 10 km mij drie keer moeten bevoorraden?
...

Ge ziet, er zit veel in mijn hoofd. Soms is neen zeggen zoooooveel gemakkelijker. En veiliger. Maar ook zoveel saaier, toch?

maandag 20 oktober 2014

Give-away: Win 4 melamine bordjes!

Afgelopen weekend werd een van mijn favoriete webshops 4 jaar. Niet zo uitzonderlijk, denkt u wellicht. Neen, absoluut niet. Maar net zoals met alles dat in mijn leven passeert klikt het, of klikt het niet. Met Kidsdinge klikte het onmiddellijk. De site is niet alleen heerlijk kleurrijk, Inge bleek ook nog eens de vriendelijkheid zelve.

Ik kreeg de vraag of ik voor die 4e verjaardag geen 4 melamine bordjes wilde weggeven via deze blog. Natuurlijk! Inge stuurt een iemand van jullie een setje van 4 bordjes die jullie zelf mogen kiezen. Hier heb je meteen een zicht op de volledige collectie bordjes.

Deze designs zijn splinternieuw! Die krokodil ♥


Wat je moet doen?
In de comments vermeld je wat je favoriete Kidsdinge item is. Fan worden op Facebook van Kidsdinge en de give away extra delen op Facebook of blog is een extra winkans. Vermeld dat dan ook even in de commentaren. Fan worden van Oon mag uiteraard ook altijd!

Kidsdinge vind je volgend weekend op De Bonte Fabriek. Als je langsgaat, doe dan de groeten van mij.

Kidsdinge vind je ook op Instagram (voor een exclusief kijkje achter de schermen) en heeft de Pinterest titel van 'populairste moodboard van België'. Als dat geen bezoekje waard is!

woensdag 15 oktober 2014

Van Leuven naar Gent: Zo Geknipt in Vooruit!

Het was warm, gisteren in BAR STAN. Veel volk, veel bekende gezichten, mannen ook met als openingszin 'Het is niet voor mij, hoor!', een enkele baby hier en daar. We waren een beetje overrompeld door zoveel blije gezichten en zoveel mensen die de moeite namen om meteen langs te komen.

We kregen bloemen van de uitgeverij wat - ik geef het toe, ik had een slechte dag - al bijna voor bleiterij zorgde. Het doet wel iets, zo'n intense periode afsluiten en zien dat iedereen die van ver of dicht bij het project betrokken was je een warm hart toedraagt.

Zaterdag doen we dat - iets minder emo, promise! - over in de Gentse Vooruit. Je vindt ons in het café tussen 15.00u en 19.00u. We brengen een stapel boeken mee, een voorraad roste muntjes en vooral heel veel goesting om jullie te zien!

barstan

donderdag 9 oktober 2014

Signeertijd in Leuven (én Gent)!

UPDATE!!
Zaterdag 18/10 zitten Riet en ik tussen 15.00u en 19.00u in de Gentse Vooruit. Kom gerust langs om eens te bladeren door ons boek, om er eentje met een krabbel te kopen, of voor een babbel en een drankje!

Het scheurkalendertje dat aftelt naar Zo Geknipt! 2 vertoont anorectische neigingen de laatste tijd. Luttele dagen scheiden ons van het snuffelen aan vers gedrukt papier en het ritselen van fris gekapte bladzijden. De sneakweek op Facebook doet ons uitkijken naar wat jij allemaal gaat koken met ons tweede receptenboek.

Wil je graag een exemplaartje met een handtekening? Dat kan!

Het boekenteam woont op Gentse of (dicht bij) Leuvense bodem, dus we voorzien twee momenten waarop we de signeerpen ter hand nemen. (Klinkt chique, nietwaar?)

Op dinsdag 14 oktober 2014 (aka volgende week dinsdag) kan je terecht in Leuven. We zitten dan tussen 16u30 en 21u in Bar Stan. Die plaats is niet zomaar lukraak gekozen. Riet deed vooraf een uitgebreide en jarenlange screening van de Leuvense etablissementen en kan ondertussen met zekerheid zeggen: bij Bar Stan wil zij (en ik dus uiteraard ook!) met veel plezier 4,5u zitten wachten op uw komst.

Binnen-en-buiten voor een boek, dat kan! Net na het werk (vandaar die 16u30), tegen etenstijd, of als kindjesbedtijd is gepasseerd.
Maar wat ook kan is: afspreken met vriend(in)nen, een praatje met ons slaan aan Bar Stans 'grote tafel' (want daar gaan we zitten) en uzelf vervolgens trakteren op lekkers en een babbel op die plezante plek. Riet kan u bijvoorbeeld een Nicole aanbevelen (home-made vlierbloesemlimonade, mmmm) of een blik op het bord waar de -immer aan te raden - dinerkaart staat neergekrijt.

U hoort het. Wij doen dat écht voor ons plezier, pennen in boeken. Vooral in goed gezelschap en met lekkers!


Wat moet je doen?
- Stuur een mailtje naar zogeknipt2@gmail.com en schrijf erbij hoeveel boeken je graag wil.
- Kom dinsdag tussen 16u30 en 21u00 naar Bar Stan.
- Betaal het boek ter plekke. (Het kost 24,95 euro). Liefst zo gepast mogelijk, al houden we rosse muntjes van 5 cent in de aanslag!

Niet uit het Leuvense? Op zaterdag 18/10 van 15u tot 18u30 zijn we te vinden in Gent! Waar juist, dat lees je hier later.

Leuven èn Gent onbereikbaar? Hou de Facebookpagina van Webshop Bambiblauw in de gaten! Want de snelle beslissers die bij die webshop een boek bestellen in pre-order, maken ook kans op een gesigneerd exemplaar!

maandag 6 oktober 2014

Over boekschrijven. En nooit meer. En toch maar ja zeggen. En daar doodcontent om zijn.

Er zijn zo van die momenten dat ik waarlijks mijn beide pollekes kus. Beseffen dat ge in het beste team ever zijt terechtgekomen als het gaat om boekschrijverij, dat laat mij spontaan glimlachen. Zodanig breed zelfs dat de wederhelft vraagt wat voor grappige dingen ik aan het doen ben als ik dit, languit op de bank met mijn benen omhoog, op zondagavond bijeen tokkel.

'Ik denk aan het boek,' zeg ik, 'en hoe goed we dat hebben gedaan, zo zonder kleerscheuren en grote ergernissen.' 'Ha,' zegt hij, 'blij dat ge al dat gefoeter al vergeten zijt.' Ik knik. Het was niet altijd grappig, dat is waar, maar zo gaat dat in het leven. Ik vloekte in het hele proces vast een klein woordenboek bijeen. Omdat ik stress had. Omdat iets niet lukte. Omdat ik een handleiding woord voor woord moest volgen en mij dat niet altijd even goed af gaat. Omdat ik niet content was over de foto's. Omdat ik in tijdsnood kwam. Omdat ik liever wilde lezen, of lopen, in plaats van achter die naaimachine te kruipen. Omdat ik niet alweer tegen mijn kinderen wilde zeggen 'nu niet, gasten, ik ben bezig'. Omdat ik liever in mijn bed kroop dan nachtwerk te doen. Of omdat ik het op sommige dagen gewoon echt had gehad. Maar ook dat hoort er gewoon bij, bedacht ik me.

'Toch blij dat je ja hebt gezegd?' vraagt hij. Absoluut. Ook al vroeg ik me wel eens af 'waarom ik nu toch ook altijd 'ja' moet zeggen', want - zo herinnerde mijn close circle mij - ik had toch 'nooit meer!' gezegd?
Allemaal waar. Meer zelfs, ik had 'nooit meer' gezegd en zelfs 'hou mij tegen als ik nog eens 'ja' durf zeggen', maar met Riet en Kir moést ik dat nog eens proberen. Het was het waard. We waren een machine. Een goed geoliede, menselijke machine. Met schema's en deadlines en lijstjes en een tree structure op Dropbox om u tegen te zeggen. Maar ook met veel 'hup, hup, je kunt het!' naar elkaar. Met urenlange FaceTime overlegrondes die zo broodnodig waren om de fysieke afstand en alle kleine oneffenheden te overbruggen. Met instemmend geknik als er gezucht werd over het jongleren met jobs en kinderen en vrije tijd en tja… dit. Gelukkig hadden we een omgeving die ons die kans gaf, die ons steunde. Om het meer iets van 'ons allemaal' te maken en niet alleen van 'ons drieën', gingen we op weekend.

Op de Valeriushoeve vonden de kinderen elkaar en wij alles wat we nodig hadden. Op een beetje tijd na, dan, want dat hadden we precies altijd tekort. Ik stond er in allerlei gekke en wellicht hoogst onflatterende poses foto's te nemen bij een opstelling die veel moest schuiven omwille van de zon. Geen beeldmateriaal daarvan - gelukkig - wel van andere fijne mensen. Op dit weekend begonnen we voor echt met de uitwerking van de projecten. De eerste resultaten van 'we-stikken-een-boek-bij-elkaar' hielden we daar in onze handen. Het begin ook van een traditie, een jaarlijks ZoGeknipt weekend.

Deze blogpost is dan weer de start van een rondje bloggen door alle vriendelijke ZoGeknipt testers. Via onze Facebook pagina kunnen jullie elke dag doorklikken naar de projecten die zij voor ons testten. Een kleine sneak peek op de inhoud van het boek, als het ware. Veel plezier!

zg2_weekend1zg2_weekend4
zg2_weekend6zg2_weekend8zg2_weekend5zg2_weekend7zg2_weekend3zg2_weekend2
zg2_weekend10zg2_weekend9

zaterdag 4 oktober 2014

Donker met veel lichtjes.

Soms zijn er goeie weken en soms minder goeie, dat is bij u hopelijk ook zo. Enfin, niet dat ik u slechte weken toewens, dat niet. Eerder: weten dat niet elke dag een feestje is voor iedereen, dat brengt wel wat rust in mijn eigen chaotische hoofd.

Soms zijn er weken die al op maandag een knoop in mijn maag leggen, goed voor eindeloos gepieker. Soms blijkt zo'n week achteraf gezien niet zo hels als aanvankelijk gedacht. Soms blijkt zo'n week doorspekt met zoveel fijne dingen. Het donker in mijn hoofd verdreven door zoveel kleine lichtjes.

Hoera voor…

· een zoon die voor het eerst dit schooljaar niet zeurt over de zwemles. Die geen pruillip trekt als ik naar hem zwaai, maar enthousiast terugzwaait.
· vriendinnen die ge altijd kunt bellen en handdoekgewijs ter hulp schieten als uw kinderen er tot 2x toe in slagen hun drinkbus om te stoten. Nét boven het huiswerk. In het zwembad. En de badhanddoek voor de jongste dus én het huiswerk én de vloer mag opdrogen.
· flinke kinderen die anderhalf uur in een wachtzaal in het ziekenhuis zitten waar ab-so-luut niets te beleven valt en mij toch niet de oren van mijn hoofd zeuren ook al heeft mijn eigen - ondertussen uitgehongerde - hoofd verdraaid veel zin om een zaag te spannen.
· prachtige zonsopgangen op weg naar het werk.
· de oudste die nog altijd met zoveel plezier danst. De glimlach als hij buiten komt is goud waard.
· het heftige geknik van de jongste als je niet kan geloven dat hij die tekening helemaal zelf heeft gemaakt.
· mijn benen die mij zonder protest weer vlotjes 10 kilometer ver krijgen.
· herfstavonden waarop je tot middernacht op het dakterras van de Vooruit kan zitten, in goed gezelschap en mét Roomer.
· veel volk op het werk en zoveel energie voelen dat zelfs 10 uur werken niet voelt als een opgave.
· onverwachts vrije dagen voor mezelf en de kinderen.
· zotte beslissingen om Nick Cave in Londen te gaan zien. Of toch niet in Londen. Of misschien ook helemaal niet. En dan toch - zomaar, plots - beslissen om toch te gaan. En tickets te hebben. Ik sleurde haar bijna door de draad van contentement, die Vink!
· Rozebroeken op de middag. Voor het heerlijke gevoel dat ik krijg als ik door het water glijd. Minder hoera voor mijn bovenlijf en de teres major die na amper 4 keer deftig baantjes trekken alweer zo hard veranderen dat vestimentaire problemen weer mijn deel worden.
· kinderen die toch plots dé sport vinden en zo zorgen voor onverwachts rustige zaterdagvoormiddagen.
· grootouders die hen meenemen naar Harry Malter. En dan naar huis.

Hoera voor tijd voor ons. Voor wandelen en bos en boek. Voor plannen.

deweek

donderdag 2 oktober 2014

De bril.

'Uw kind moet een bril, mens, en het is niet de eerste keer dat we dat zeggen.' Het stond er zo niet, maar het klonk wel zo. In realiteit stond er iets gelijkaardigs in veel omfloerstere bewoordingen. Dat ze de dochter al maandenlang hadden gevolgd en dat haar score toch in dalende lijn ging. En dat ik er haast moest achter zetten. Bottom line: 'Spoed u nu toch eens met dat kind naar een oogarts, moeder!'

Het kind in kwestie had nog nooit ergens over geklaagd. Als (bijna) kleinste van de klas belandt ze spontaan op de voorste banken. De tv staat geen metersver weg. Ze is nog nooit ergens tegenaan gefietst. Kneep haar ogen nooit tot spleetjes.
Maar goed, mijn moedergevoel was geraakt en ik belde net voor de vakantie naar de oogarts. In de laatste week van diezelfde vakantie kregen we een kind met een brilletje. Een kind dat vastberaden was om dezelfde te kiezen als haar moeder. En toen er geen identieke bril in kinderversie bleek te zijn, dan maar met een krul in haar neus genoegen nam met het beste alternatief. Een kind dat op slag een ander kind werd. Een kind van wie ik nog altijd een beetje schrik als ik haar met een bril zie. Een kind dat plots nog ouder lijkt dan ze is. Frêler ook.

Niettemin. ♥ dat brilletje.
(En de volgende keer toch maar voor ontspiegelde glazen gaan.)

bril5bril2

maandag 29 september 2014

De kleine lampjesprins.

Het is herfst. Boekentijd. De boekenbeurs komt eraan en daar kijk ik heel erg naar uit. Al is het maar om bij te praten met bekenden en een jaarvoorraad lees- en kijkvoer in te slaan. Het is, in mijn favoriete kinderboekhandel, ook de tijd van de boekvoorstellingen. Twee op een weekend deze keer, en ja, we kwamen met een stapeltje terug buiten.

Het kinderboek dat mij op dit moment het nauwst aan het hart ligt is dat van Leen De Coensel. Eerder verscheen van haar Sander en Anders, nu ligt haar tweede, 'De kleine lampjesprins' in de winkel.

lampjesprins1

Wintervachtje is door het dolle heen wanneer ze te horen krijgt dat ze een broertje krijgt. Helaas komt dat broertje veel te vroeg en mag Wintervachtje hem nog niet zien. Hij moet nog aansterken, zijn vachtje moet nog groeien. Wintervachtje vindt dit allesbehalve fijn. Boos loopt ze weg van huis.

Een verhaal over vroeggeboorte, over het verdriet, de boosheid van broertjes en zusjes. Over hoe het voor iedereen anders is dan verwacht en hoe iedereen zijn manier heeft om daar mee om te gaan.

lampjesprins2

De prachtige tekeningen zijn van Rocío del Moral. Achteraan in het boek staan een aantal methodieken voor ouders of juffen om creatief aan de slag te gaan. En daar mocht ik een kleine bijdrage aan leveren.

lampjesprins3

De kleine lampjesprins, Abimo.
Sander en Anders, De Kangoeroe vzw.

zaterdag 27 september 2014

Ik ben een zwemmer.

Zo, dat weet u dan ook alweer. Waarom ik daar eigenlijk nooit eens over schrijf, vraagt men mij in mijn nabije omgeving. Waarom? Omdat ik over zwemmen bitter weinig te vertellen heb. Of toch niet zo gek veel.

Zwemmen, dat is deel van mij. Dat is altijd mijn ding geweest. Gelukkig vonden mijn ouders - die ik overigens nooit in een zwembad heb gezien - dat ik absoluut snel moest kunnen zwemmen. Thank god for that!
Er was een tijd van swimmathons en estafettetoestanden in de lagere school. Van gele briefjes met mijn naam op aan de muur in de sportzaal. Er was een middelbare schooltijd met een zwembad op wandelafstand waar ik vaak voor of na school nog even binnensprong. Jarenlang zeurde ik om een zwembad in de tuin ("Er was toch plaats genoeg?"). Blijkbaar zo hard en zo vaak dat mijn moeder mij er nog geregeld aan herinnert.

Mijn hele jeugd was een zwembad nooit veraf. Na 1e kan viel het zwemmen helemaal stil. Dat is ondertussen heel wat jaren geleden. De Gentse zwembaden waren ook niet zo royaal met hun openingsuren voor werkende mensen, al is dat uiteraard maar een zwak excuus.

Een jaar geleden pikte ik de draad weer op. Ik dropte mijn kinderen al een aantal jaren wekelijks in het water, vurig hopend dat een van de drie toch datzelfde plezier in zwemmen zou vinden. De zomer dat mijn zoon mij verbaasde met zijn fantastisch mooie schoolslag was die drang om baantjes te trekken er plots weer. Ik startte onzeker. Hoe zou dat zijn, na een kleine 20 jaar? Het ging. Vlot. Verbazend vlot. Mijn kleine, competitieve zwem-ik stak prompt de kop weer op. Ja, u leest dat goed, wat zwemmen betreft ben ik competitief. Al uit(te) zich dat - op schoolcompetities na - voornamelijk in wedstrijdjes met mezelf. Zwemmen in een club, daar hebben mijn ouders het nooit over gehad. En toen ik besefte dat dat bestond was ik veel te onzeker om mijzelf met anderen te meten. Maar geen nood, er is geen groot zwemkampioen aan mij verloren gegaan. Ik ben een blije amateur.

Nu leg ik mezelf doelen op, afhankelijk van hoe ik me voel, hoeveel volk er in het water zit, of er banen zijn of niet… Ik hou niet van mannen die aan mijn tenen blijven hangen. Ik hou wel van mannelijke crawlzwemmers die ik met mijn schoolslag kan bijhouden. Ik hou niet van moeten 'inhalen', wel van oneindig veel witte tegels zien voorbijschuiven. Ik hou niet van de deining die een klas zwemmertjes voortbrengt, wel van een regelmatige slag. Van het kloppen van mijn hart, van het water dat over mijn badmuts glijdt, van de smaak van het water in Rozebroeken.

Het absolute einde: een zo goed als leeg zwembad.
Het water en ik.
Eindeloos doorgaan.
Het voelt niet als een opgave. Het gaat vanzelf.

Ik ben een waterman.