Me time in Rotterdam

donderdag 14 april 2016


Ik werd wakker in een hotelbed op Schiphol en bedacht onder de douche wat ik met mijn dag ging aanvangen. Overhaast terugrijden naar het werk om mijn uren te kloppen? Werken op hotel? Verlof nemen?

Ik kreeg het beste van de twee. Ik werkte tot de middag op mijn hotelkamer en had de rest van de dag voor mezelf. Ik wilde in Rotterdam twee tentoonstellingen zien die allebei op 1 mei afliepen, dus dit was een unieke kans.

Ik zocht de adressen van de musea op en van de dichtstbijzijnde parkeergarage en keek na hoe ik moest lopen. En dat was dat. Om 12 uur klapte ik de MacBook dicht en stapte ik in de auto. Een half uur later parkeerde ik in Rotterdam en vijf minuten later stond ik voor het Nederlands Fotomuseum. Helemaal alleen. Hartje voor impulsieve beslissingen. En voor een wederhelft die het thuisfront recht houdt, dat ook.

Rotterdam

In het fotomuseum liep de tentoonstelling van Ulay. Wie een beetje into kunst/performance art is kent hem misschien wel van zijn samenwerking met Marina Abramovic of van dit filmpje uit 2010 dat gefilmd werd tijdens haar performance retrospective in het MOMA.
Dit is de eerste tentoonstelling ooit die geheel is gewijd aan zijn Polaroids. De tentoonstelling Ulay | Polaroids laat zowel vroeg als zeer recent werk zien, al zaten er helaas geen werken uit mijn favoriete reeks, de Anagramic Bodies, bij. Nieetmin was er meer dan genoeg om het erg de moeite waard te maken.

Ulay
Rotterdam_17 Rotterdam_ulay_1b
Rotterdam_ulay_2c

Aangenaam verrast ook door Toon Michiels' reeks, American Neon Signs by Day & Night. Al roadtrippend door de US raakte deze graficus/fotograaf in de jaren '70 gefascineerd door de neon signs. Hij fotografeerde die vanuit hetzelfde standpunt, een keer overdag en een keer 's nachts.

rotterdam_toonmichiels_2
rotterdam_toonmichiels_4 rotterdam_toonmichiels_3

Van het fotomuseum liep ik over de Erasmusbrug naar de Witte de Withwijk. In het Witte de With Center for Contemporary Art ging ik naar Charlemagne Palestine kijken. Ik was er alleen en nam mijn tijd om er helemaal in op te gaan. Tijdens de aflevering van de Canvasconnectie had ik meteen sympathie voor hem. Daar staan, naast die Bosendorfer, zijn muziek horen, en al die knuffels...

Rotterdam_6b
rotterdam_charlemangne_7
CP_2b rotterdam_charlemangne_8
CP_3b
CP_10b rotterdam_charlemangne_4
CP_6b

Ik schreef het op bij de Instagramfoto die ik toen postte. Ik heb niets met knuffels. Al helemaal niet als ze zo schreeuwerig zijn. En ik mag er niet aan denken hoeveel stof dat vergaart. Maar daar... alleen... Ik heb mij in tijden niet zo gelukkig gevoeld als daar op dat moment.

Rotterdam_wittedewith_2b_2:3

Hoe kom je er toch bij om die tentoonstellingen in Rotterdam te gaan bekijken, vroeg iemand mij 's avonds. Wel, programma's als de Canvasconnectie zetten hier geregeld al eens iets in beweging. Sinds jaren kijken we met z'n twee├źn, sinds kort ook met de oudste erbij. Toen de kinderen klein waren trokken we er zo vaak op uit om tentoonstellingen te bezoeken. De laatste jaren was dat er wat uit gegaan, maar sinds een aantal maanden staan we er weer helemaal voor open. Ik zeker, maar zij ook en dat is echt fijn om te zien. Dat mijn tafel geregeld Jackson Pollock-achtige gedaantes aanneemt (zie laatste foto), dat neem ik graag bij.

Rotterdam_1b
Rotterdam_8d
Rotterdam_9b
Rotterdam_5b Rotterdam_11b
Rotterdam_7b
Kitchen table art

3 opmerkingen: