Walking the South West Coast Path: van Dancing Ledge naar Old Harry Rocks

zondag 15 januari 2017


Op dag 4 begon ik waar ik op dag drie had willen eindigen (Eindelijk! Dancing Ledge!).

De zon scheen (na een nacht regenen), dus verwacht u maar aan veel blauw. Het deed een beetje pijn aan mijn ogen, en het vloekte bijna met drie dagen grijzigheid, maar dat beetje warmte deed ook deugd en maakte alle plannen net iets haalbaarder. Alleen die modder had niet gemoeten. Geen valpartijen, vandaag, maar wel veel 'bijna' en op het eind van de dag voor het eerst pijnlijke enkels, al zaten die kilometers er ook voor iets tussen.

Maar er was dus zon! En de eerstvolgende drie uren ook eenzaamheid, maar zon, gasten, zon! Zo net voor kerst! Zalig.

DSC_0962
DSC_0959 IMG_6524
IMG_6527 IMG_6633

Deel 1 van het plan van de dag! Vertrekken in Acton ① en recht naar zee, naar Dancing Ledge ②.

dancingledgetopeverilpoint_map

Het pad van gisteren zag er ook helemaal anders uit, zo met een warme ochtendzon. Daar in de verte ligt St Alban's Head en eindelijk, een kleine afdaling van mij verwijderd: Dancing Ledge!

DSC_0083
DSC_0074

Dancing Ledge is een oude groeve waar ze kalksteen ontgonnen. Je kan er blijkbaar coasteeren, iets waar we in Wales geweldig van hadden genoten, maar het geweld van de golven gaf mij daar toch niet veel zin in. Een sterke stroming en overal rotsen waar je tegenaan kan worden gegooid... Maar misschien ziet het in de zomer wel een pak aantrekkelijker uit. Die pool die telkens volliep... dat was wel iets. Maar misschien toch niet vandaag.

DSC_0991
DSC_0067

Van Dancing Ledge ging het naar de vuurtoren bij Anvil Point ③, mààr 4 kilometer verderop, maar 4 kilometer die ik me nog wel even zal herinneren. Want ja, ook vandaag waren er massaal veel koeien op de been waarvan sommigen niet van plan waren om van het pad af te gaan en de modder het niet altijd goed mogelijk maakte om alternatieven op te zoeken. Zoveel plaats en dan vast zitten op een pad? Ik had het zo onderhand wel gehad met koeien en modder, maar ik bereikte Anvil Point en het vlakbij gelegen Tilly Whim Caves zonder (aan)vallen.

IMG_6605 IMG_6641 Een koe op mijn pad

Onderweg botste ik toevallig op een hert. Wel, dat hert had mij uiteraard al veel eerder in de gaten dan ik hem. U moet het doen met een telefoonfoto met een mini hert.

IMG_6574
DSC_0091
DSC_0093
DSC_0138 DSC_0094
DSC_0098

Tilly Whim Caves ④ is ook een groeve, maar volledig afgesloten wegens 'extreem gevaarlijk'. Alles is hier kalksteen en door de kracht van de zee en de insijpeling van bovenaf zijn landslips en andere 'afbrokkelingen' steeds mogelijk.

DSC_0119
DSC_0109 DSC_0126
DSC_0124
DSC_0150
DSC_0159

Na Anvil Point kwam ik op het grondgebied van Durlston Country Park en was ik maar wat blij dat ik dit poortje achter mij mocht dichttrekken. Het begin van de bewoonde wereld. Het einde van de koeien. Of toch for now.

DSC_0148

Van daar wandelde ik door naar Durlston Head ⑤, waar je niet naast de 'Great Globe' kan kijken. Ik maakte even een praatje met de twee dolfijnspotters van dienst, bleef even meekijken, maar besliste dan dan Old Harry Rocks harder riep dan de dolfijnen en zette mijn tocht verder.

DSC_0171
DSC_0184
DSC_0191
DSC_0179 DSC_0218

Verder naar Peveril Point ⑥, het zuidelijkste punt van Swanage Bay, met ook hier een National Coastwatch Institution Lookout en golven die krachtig beukten op de kaap.

DSC_0265
Peveril Point Coast Watch DSC_0301

Swanage Bay was het einde van wandeling 1. Normaal ging ik terug naar Acton stappen en daarna de auto nemen om tot Old Harry Rocks te rijden, maar de zon scheen nog steeds, het was nog maar middag en de benen waren goed, dus ik besliste om de baai af te lopen en de 3.5 miles naar Old Harry Rocks gewoon mee te nemen op deze wandeling. Alleen ligt Swanage aan zee en Old Harry Rocks achter een stevige heuvel, dus ik moest even rekenen om mezelf ervan te verzekeren dat ik ook werkelijk voor het donker terug in Acton kon geraken. Als alles volgens plan verliep moest ik er vòòr 14.00u geraken om voor het donker terug te zijn. Geen tijd om te strollen op de pier van Swanage, maar met stevige tred richting kliffen.

DSC_0351
DSC_0344

Old Harry Rocks bestaat uit drie kalkformaties, waaronder een stack, een stump en een arch. Het is een van de laatste haltes op het 630 miles lange South West Coast Path.

Over de rotsen doen verschillende legendes de ronde. Volgens de eerste sliep de duivel (ook gekend als 'Old Harry' op de rotsen. Een andere plaatselijke legende houdt dan weer vol dat de rotsen genoemd zijn naar Harry Paye, een beruchte piraat uit Poole, die zijn schip achter de rotsen verborg, terwijl hij wachtte op handelsschepen. Een derde legende heeft het over en 9e eeuwse viking raid die de mist in ging door een hevige storm en waarbij Earl Harold veranderde in een kalkstenen pijler.

Ze spreken in elk geval tot de verbeelding ook al zijn ze moeilijk te bekijken/fotograferen van bovenaf. Ideaal is om ze van op zee te zien, of met een drone. Misschien moet ik daar toch maar eens over nadenken als ik nog zo'n dingen doe.

DSC_0358
DSC_0382 DSC_0401
DSC_0425
DSC_0435 Old Harry Rocks
DSC_0396

En dan was het hoog tijd om de terugtocht aan te vatten. De laatste 10 km van de dag en ik zag het nog volledig zitten. Het stuk tot Swanage was een eitje. Zo goed als volledig bergaf met een mooie zon die al ferm aan het zakken was.

IMG_6779
DSC_0513

In Swanage liep ik nog even langs het Swanage Railway treinstation van waaruit stoomtreinen vertrekken naar Norden (met tussenstops in Herston Halt, Harman's Cross en Corfe Castle). Je hoort het gefluit van de locomotieven in de hele baai, dus niét gaan kijken was geen optie. Wie 18+ is kan zo'n locomotief ook zelf besturen. Dàt zouden ze hier wel een cool idee vinden, maar ik ga er wijselijk over zwijgen.

IMG_6738
DSC_0551
IMG_6750

Tijd om meer te bekijken was er echt niet. De duisternis viel en ik had nog wel een mile of 3 pubic footpaths voor de boeg. Via de outskirts van Swanage vond ik vlot het pad dat me terug naar Acton zou brengen. Het zou me net niet lukken voor de zon onderging, maar ach wat, voor vijf kilometer draaide ik mijn hand niet om. Een uurtje stappen en dat was dat.

Dàt was uiteraard buiten de weiden met koeien gerekend. Public footpaths zijn geweldig, ik hoefde die hele tocht geen enkele weg te kruisen, maar dat betekent dat deze paden vaak ook dwars door weiden lopen. Weiden met koeien. Of schapen. Of pony's. Of alpaca's (I kid you not!). Vallende duisternis in combinatie met modderige weiden mét dieren is niet mijn favoriete soort wandeling. Op het einde was het toch een beetje eng, en was ik doodcontent om terug in de bewoonde wereld te zijn. Als beloning had ik nog een hinde te zien gekregen, duwden mijn gastheren mij een kop thee in mijn handen en na een warm bad wachtte mij een bed waar ik de rest van de avond amper nog uit kwam. Na 37421 stappen, ofte 26 kilometer, was dat wel gepermitteerd. Niet?

Zin in meer South West Coast Path?
· Tyneham, Chapman's Pool en heel veel koeien
· The stunning beauty of Durdle Door
· The isle of Portland

3 opmerkingen:

  1. Zelfs zonder drone vind ik uw foto's geweldig!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wow, wat een tocht! En wat een mooie foto's. Ik krijg er ook al zin in.

    BeantwoordenVerwijderen