Later, als ik groot ben

vrijdag 30 april 2010


dan koop ik mij een bank. Niet zomaar een bank, uiteraard. Nee, nee, Le Banc van Xavier Lust. Deze Belgische designer is een om te onthouden. Wel, ik zal het in elk geval doen. No hard feelings als u hem vergeet.
Als ik eens veel geld op overschot heb, dan koop ik Le Banc. In het rood, dat spreekt. Maar eerst moet mijn spaarboek wat groeien. En mijn kinderen ook.

Zeg nu eens eerlijk: ben ik nu een snob?

Tadaaa!!!

woensdag 28 april 2010


Een hele dag gezwoegd op mijn eerste creatie. Wel, eigenlijk veel gedacht, herdacht, bedacht en ik geef toe, ook wel eens verkeerd gestikt. Maar gelukkig zat er een geduldige hulp naast mij én was er de handleiding van Mme Zsazsa. Mijn allereerste cirkelrokje! Ik durfde nog niet meteen aan de slag met al die zalige stofjes uit Vermiljoens shop, maar dit viel gelukkig ook al in de smaak.


En dan snel naar de kapper, om zowel de volle haardos van Zoon als de lange fijne haarslierten van Dochter wat te temmen.

Kinderprobleem

dinsdag 27 april 2010


Vanavond in de schommelstoel op de jongsten hun kamer was ik deelgenoot aan volgend gesprek:

Ik (tegen F.): Is je buikje vol? Genoeg borstje gedronken?
F.: Nog bosje dinke!
Ik: Mijn borstjes zijn bijna leeg. Alle melk is op. F. wordt een grote jongen. Borstje is voor de baby'tjes.
F.: F. ook nog baby.

Hij wentelt zijn koppeke nog eens extra diep in de plooi van mijn arm. Zijn benen hangen een stuk over de andere rand van de zetel, maar dat deert hem niet. Hij zuigt. 'Op!', zegt hij. 'Ja,' zeg ik. 'Allemaal op.' Er bekruipt me een onaangenaam gevoel. Na bijna 5 jaar voeden is het einde nu echt in zicht. Ik wil het ook wel. Denk ik. Dat we in de afgelopen 707 dagen (zo oud is de jongste dus) welgeteld 3 keer hebben kunnen doorslapen (op verplaatsing, uiteraard) draagt bij tot die beslissing. Dat mijn lichaam het welletjes vindt geeft de doorslag. Alhoewel. Het hoofd zegt "genoeg", het hart bloedt. The end of an era, you know. Mijn baby, die al lang geen baby meer is, maar tijdens het drinken zich wel nog zo gedraagt, wordt groot. En net als ik mijmerend door het dakraam naar de bomen kijk en bedenk dat die met hun nieuwe blaadjes het zicht op de snelweg bijna volledig hebben weggenomen, haalt de dochter me terug naar de realiteit.

Zij: Mama? Ga jij dan nooit meer melk hebben in je borstjes?
Ik: Nee, schat. Dan is het voor altijd gedaan.
Zij: Ook niet als ik in de Zebraklas zit?
Ik: Nee, zelfs niet als je in de Zebraklas zit.
Zij: En ook niet als ik groot ben?
Ik: Nee, als jij groot bent, krijg je zelf baby's en kan je ze ook melk geven.
Zij: Maar ik wil geen baby's!
Ik: Hoezo? Ik dacht dat je wel kindjes wou.
Zij (droog): Baby's zijn geen kindjes. Ik wil kindjes die naar school gaan.
Ik: Maar dat gaat toch niet? Zo'n groot kindje past toch niet in een buik? Alle mama's krijgen toch eerst baby's. Ken jij een mama die van een groot kind is bevallen?
Zij: Ik! Dan krijg ik een superdikke buik en dan kan mijn kindje direct naar school.

Ik laat haar in de waan. Straks denkt ze nog dat haar baby met kleren aan wordt geboren. Boekentas alvast op de rug. Ik heb geen zin meer in discussies.
Kleine vent legt zijn handje op mijn wang en zegt: 'Mama Felix kijken.' Waarop we nog vijf minuten intens oogcontact hebben en ik emotioneel volledig week mijn jongste in bed leg en de trap af loop.

Brood

maandag 26 april 2010


"Bak nog eens een brood," vroeg het lief, want door al die beslommeringen had ik het broodbakken wel wat verwaarloosd. "En ook van die rozijnenbolletjes!" voegde Zoon eraan toe, want dat was al veel te lang geleden. En gelijk had-ie.
Enig nadeel: als je zelf geen brood mag eten, ruikt een versgebakken broodje uiteraard nog véél lekkerder. En die rozijntjes... Mmmm... Ik kon er dus niet afblijven, maar hield het bij een half bolletje. Dat is nog beheerst, denkt u niet?

Lazy Saturday

zondag 25 april 2010


Gisteren was een dag zoals ik ze graag heb. Niets op de agenda, alle mogelijkheden open. Het was de bedoeling om Zoons communiefoto's te schieten, maar na een stevige woordenwisseling hadden noch hij, noch ik er zin in. Had ik het geweten, dan had ik hem willens nillens in die schoon kleren gehesen, want het licht en de lucht waren gisteren precies beter. Nu soit, we hebben nog even.
Wat we dan wel deden? Geïnspireerd door Joel vlochten we een mandje uit papier en gingen vervolgens bloemen plukken. Het grasveldje voor de deur stond vol paardebloemen en madeliefjes. Ideaal!


We fietsten ook nog even tot aan de speeltuin op de Arbed site. Die mag er zijn! Tuigen voor groot en klein, veel hoekjes, en met de boompjes waan je je soms in het zuiden van Frankrijk. Ze klommen, slingerden en gleden tot hun haren nat waren. Om vervolgens uitgeteld in de schommel van het zonnetje te genieten en moeder aan het werk te zetten. Zo kwam ze ook nog eens van haar luie krent. Ze kennen me veel te goed.


Blij

vrijdag 23 april 2010


Ondanks alle nevelen die mijn gedachten momenteel vertroebelen, was het vandaag toch een leuke dag. Reden daarvoor waren uiteraard de 3 musketiers, die me met hun mooiste tekeningen van al dat sombere gepieker probeerden te houden. Kleurrijk, niet? Een blaadje instant vrolijkheid! Wat de tweede tekening moet voorstellen, geen idee, maar ze heeft er gegarandeerd een gefundeerde uitleg voor. En bij de derde lijkt F. wel groen, en ik wel dood. Of het lief, kan ook. Oordeelt u zelf.


Ook fijn was het drakenkapstokje van Present Time dat het lief gisteren uit Antwerpen meebracht. Toen we een paar maand geleden bij Kids Lab waren, had ik er naar staan kijken, maar op dat moment hadden we al zoveel cadeautjes gekocht dat we beslisten het niet te doen. Er kwamen haakjes aan de muur, die zo leken weggehaald uit een of andere duffe collegegang (maar eigenlijk gewoon van de Gamma kwamen) in een ultieme poging om de jassen niet meer als 1 grote berg voor de toiletdeur te vinden. Het lukte, al hielden die oude haakjes op die oude muur het niet lang uit bij al dat kindergeweld. Een nieuwe poging, dus. Nu het ding alleen nog aan de muur krijgen.


En tot slot: dag 1 van mijn 'dieet' verliep behoorlijk vlot, al had ik eerlijk gezegd door een overvolle agenda amper de tijd om aan eten te denken. Ik ging winkelen en kocht zelfs niets voor mezelf, of toch, een bosje gele tulpen, om mezelf moed in te spreken. Gele tulpen... die kreeg ik altijd van het lief, toen het lief nog echt 'het lief' was. Wat lijkt dat lang geleden.

The evil of our time

donderdag 22 april 2010


Stress. Het doet bij u vast ook een belletje rinkelen. Zij die ons kennen weten dat ons leven aardig vol zit. Werken, studeren, kinderen, huishouden, en een sociaal leven willen we uiteraard ook. Concertje hier, etentje daar... U zou vast wel weten wat gedaan als u in onze schoenen stond. Afgelopen jaar was hectisch. Te. Véél te. Mijn lief had dat al langer door. Mijn vrienden ook. Ik soms. Meestal niet. Nu wel. O ja, nu wel. Mijn lijf trekt namelijk uit alle macht aan de alarmbel. Erger nog, het laat het volkomen afweten. Stress, weet u wel. Nooit gedacht dat mij dat zou overkomen. Tsss... Zelfkennis? Nada.
Een half jaar geleden werd iets niet zo prettigs gediagnostiseerd. Iets waarvan ik toen behoorlijk van mijn melk was. En bij nader inzien nog altijd ben als ik er te lang over nadenk. De oorzaak? Geen idee. De trigger? U hoort me al komen. Stress, inderdaad.
Deze middag deed ik voor een kleiner probleem een beroep op ons sociaal stelsel en wat kreeg ik als eerste vraag te horen? Jawel: "Hebt u stress, mevrouw?" "Stress?" kaats ik de bal meteen terug, waarop zij doodleuk antwoordt dat mijn lijf mijn levensstijl niet meer wil volgen. "U zou het beter wat rustiger aandoen," fluistert ze me toe. En ik, stamelend: "Maar dat gaat zomaar niet! Ik volg een opleiding die af moet, heb drie koters in huis, een kind aan mijn borst en een huishouden te runnen." En dan volgt het besef. Mijn. Lijf. Wil. Niet. Meer. Mee. Het sijpelt langzaam binnen. Tergend langzaam. Ze ziet me denken. "Wat denkt u van wat rust en een reinigingskuur? Plus een middeltje uiteraard waarmee het euvel zo verholpen is. Al moet u wel rustig aan doen, want het probleem kan zo weer opflakkeren." Pfff, staat 'rustig aan doen' wel in mijn woordenboek? Maar wat zit er anders op? There's so much to lose...
Dus, mocht u mij een dezer tegenkomen en mij willen vergasten op een stukje zoet, neem het mij dan niet kwalijk, maar vanaf heden, voor minstens drie weken voor mij geen tarwe of suiker meer. In een poging mijn lijf weer een beetje tot de orde te roepen, wat het moet toch nog een halve eeuw mee. Minstens.

Oranje, of toch maar rood?

woensdag 21 april 2010


Ondergetekende zit in een oranje, en bij uitbreiding, rode periode. Tot afgrijzen van de andere kant van de bedstee. Rood kan nog net, maar liefst niet te overdadig. Was dat nu toch net buiten mijn plannetje gerekend, zeker? Mijn rode verfpot staat al klaar! Nu nog tijd vinden om het tot uitvoering te brengen.

Ik weet niet waar die sterke liefde nu plots vandaan komt. Oranje bijgot! Is het een modekleur? Niets in de boekskes lijkt daar op te wijzen. Is het omdat ik een seventieskind ben, inclusief knaloranje geboortekaartje en dito babykamer? Is het omdat de verjaardag van de jongste eraan zit te komen, die ook een oranje geboortekaartje had en die altijd met oranje wordt geassocieerd? (Net zoals ook zoon I. en dochter O. elk 'hun' kleur hebben. Nog iemand met dergelijke afwijking?) Maar die oranjerode fase, die uit zich dus onder andere in sinaasappels eten (die F. steevast simaasappels noemt) én in het stelen van die afgrijselijke gogo's die hier ons huis op de meest onmogelijke manieren komen binnengewaaid (want hé, een Carrefour, that's not my kind of store) en die op hun manier een decoratief element vormen in ons interieur. Erg, hé? I know...



Ontploft

dinsdag 20 april 2010


Mijn tuin is na twee lentes verbouwperikelen eindelijk weer een tuin die naam waardig. Een titel die ze met trots lijkt te dragen. Alsof ze zich twee keer heeft ingehouden en nu alle opgespaarde kleur en energie naar buiten gooit.



Klaver troef


Aangezet door al die creatieve mama's uit Gent en wijde omstreken, moést en zou ik gewoon ook eens die fantastische flockfolie uittesten. Een voorraadje gekocht bij Vermiljoen en dan bedenken wat ik daar allemaal mee ging doen. Kleine Mie had ogenschijnlijk een slechte dag en wuifde mijn 'rode hertjes' idee met een achteloze handbeweging weg. De zoon was gelukkig wel meteen verkocht. Hij ging voor rood zijn en wist al snel dat het klavertjes vier zouden worden. Alle pogingen om hem te dirigeren naar een draak, een krokodil, een auto of een ander 'mannelijk' teken ketsten af op een muur van vastberadenheid. Maar soit, ik moet toegeven, he has an eye for it. Dit was het resultaat:



En dat rode hertje maakte ik toch, superschoon, voor baby N.

Het Begin

maandag 19 april 2010


En toen begon het. Na maanden, zeg maar jaren van lezen en lezen en lezen. Na maanden boordevol twijfel en kriebels bij het gedacht alleen al. Na slapeloze nachten door nooit gedeelde onderwerpen en pakkende titels die door mijn hoofd flitsten is het nu tijd voor een eigen blogje.
Verwacht geen creatieve, noch culinaire hoogstandjes, geen andere artistieke uitsloverij. Het is mijn blik op de wereld en die begint in mijn gezin en in mijn stad, het schone Gent!

Vandaag zag ik dit aan mijn perenboom en wist ik: er staat iets te gebeuren. De lente is waarlijk in het land. Tijd voor iets nieuws!