Online vs. offline spelen.

donderdag 28 augustus 2014


Het is stil aan tafel. Niet omdat er keurig gegeten wordt, maar omdat er nieuwe Lego in huis kwam. Iedereen bouwt in opperste concentratie.

Ze zijn zeldzaam, die stille momenten. Meestal is er een scherm mee gemoeid. Of boeken. Vaker het eerste dan het laatste, helaas. Al mag ik dat misschien niet zo stellen, dat 'helaas'. Het een moet al wat harder aangemoedigd/afgeremd worden dan het ander, dat is waar, maar net als lezen heeft ook spelletjes spelen (lees: gamen) zijn positieve kanten. Toch, ik blijf het moeilijk vinden om daar een lijn in te trekken. We willen kansen geven, zorgen dat ze mee zijn met hun tijd, dat ze weten wat er leeft, dat ze technieken onder de knie krijgen, inzicht krijgen, vaardigheden trainen... Tegelijk willen we uiteraard niet dat ze een halve dag in de zetel hangen, amper nog bewegen, minder spelen en vooral: constant kibbelen over wie al het langste heeft gespeeld.

De mensen van Lego nodigden ons uit voor wat inzichten in die twee werelden, die van het online en het offline spelen. Terwijl de kinderen met de blokken bouwden mochten wij luisteren naar een prof die best wel wat interessants wist te vertellen over die kleine digital natives en hun spelgedrag.

De 11-jarige was na afloop best nieuwsgierig naar wat de professor te vertellen had. Het klonk hem als muziek in de oren dat online spelen voordelen heeft. Snel beslissingen nemen, keuzes maken, doelen bereiken, tactisch inzicht krijgen, oog-hand coördinatie verbeteren… Hij knikte instemmend. De 11-jarige begrijpt gelukkig ook dat het niet alleen maar naar een scherm kan worden gekeken. Dat de blokken ook moeten renderen en het moet gezegd: we mogen absoluut niet klagen. Online en offline gaan hier hand in hand. Met Harry Potter voorop. De boeken, de films, de oude Lego sets (wie er nog staan heeft en er vanaf wil: mail mij!) en ook de Lego games uit de iTunes store. Het loopt vlotjes in elkaar over. Boeiend. Uitermate boeiend.

Er zijn regels bij ons, ja. De iPad komt niet uit de kast zonder dat de timer wordt opgezet. In de eerste weken van ons leven mét iPad ging het wel duusd miljard keer per dag: "Maar x zit al zo lang op de iPad! Niet waar! Toch wel!." Ik moet er geen tekeningetje bij maken. Om horendol van te worden, dat gekissebis. De oplossing hier was: time slots invoeren. Geen gezeur over wiens beurt het is, hoe lang het nog duurt en wie er het meeste speelt. Elk een half uur. Punt. Al zijn we daar in de vakantie wel wat soepeler in. Levels mogen uitgespeeld worden, dat spreekt, tenzij we merken dat er een beetje gesjoemeld wordt, want een nieuw level beginnen twee minuten voor de timer afloopt… mja, dat hebben ze uiteraard ook al geprobeerd.

Maar waar ik eigenlijk wel benieuwd naar ben... Hoe gaat dat bij jullie?

lego_hp

Wolken. Zee.

zondag 24 augustus 2014


Soms is er niet meer nodig dan: "Kom, we gaan naar zee!" Ook al is het al avond. Ook al is het niet erg warm. Ook al waait het.

Het strand op zijn best, wat mij betreft. Leeg. Winderig.

IMG_3123

Geef het kind een uitgestrekte vlakte en hij gaat al helemaal loos in 'sporen trekken'.
IMG_3022

Kitesurfers. Altijd een beetje jaloers, ik.
IMG_3041

IMG_3092

Groot strand. Kleine jongen. Vreemde lucht. En een vlieger.
IMG_3074

Meisje. Dood diertje. Again.
IMG_3119

Het duurde ook niet lang voor de schoenen uitgingen, de broeken werden opgestroopt en de mouwen opgerold. Of niet. Een boeltje werd het sowieso.
IMG_3086

Een mooi boeltje, die drie. Dat wel.
IMG_3150

De kraanvogel.

donderdag 7 augustus 2014


Dat het leven niet altijd over rozen gaat, dat weten we allemaal. Soms haalt het stevig uit. Hard. En onverwachts.

Toen ik met deze kraanvogel in mijn handen stond had ik net te horen gekregen dat het leven niet zo lief was voor een van mijn beste vrienden. Ik slikte even om zoveel symboliek. Om het toeval dat ik enkele dagen voordien hier net een kraanvogel koos en dat ik die nu nooit zomaar zal opspelden, maar wel om een verdraaid veelbetekenende reden. Vechten, verdorie.

aboutabrooch1_DSC_0882
aboutabrooch2_DSC_0828

Al een geluk dat ik mijn GoT liefde even opzij schoof en deze niet koos.

woensdag 6 augustus 2014


'Of ik eigenlijk niet nog eens een keertje moest bloggen', kreeg ik hier te horen. Euh. Welja. Eingenlijk wel. Deze stek lijkt wel aardig verwaarloosd.

Het waren drukke maanden, want er was een boek dat moest worden gevuld en foto's die moesten worden gemaakt en tig coole naaisels (waar u ongetwijfeld razend benieuwd naar bent, ja ja, geef het maar toe) die tijdig moesten af zijn om te worden geshoot.

De lente begon met een lentedip, maar omdat mijzelf schoppen onder mijn gat geven mij niet vreemd is, een duidelijke note to self, goed in het zicht.

DSC_3546

Er was voor het eerst sinds lang nog eens een trouwfeest, waar yours truly fotograaf van dienst was en de camera dus overal meeging, ook naar het toilet.

DSC_0971

Er was een café met een betekenisvolle tekst:

DSC_0507

*'n dag, 'n jaar, 'n eeuw
ik weet dat liefde lente is
maar ook een beetje sneeuw.
*

Er waren momenten waarop ik blijkbaar tijd had om mij te verdiepen in de anatomie van de musca domestica.

DSC_0097

Er was een rommelmarkt met dingen die ik niet nodig had, maar het was voor het goede doel. En dit was mooi. En vol herinneringen.

DSC_3641

Er was een nieuwe verzameling, waarbij uiteraard een echte Harry Potter toverstaf hoorde die waarachtig een kern van perenboomhout had.

DSC_3650

Er was een huis vol draadjes, pluizen, stofresten, spoelen in 30 kleuren en ook bobijnen die ik niet nodig had, maar die een trouwe bondgenoot bleken en mij een beetje gezelschap hielden, temidden van de chaos.

DSC_0846

Er was ook zomer. En vakantie.

En was zon. Veel zon. En zee. En joelende kinderen.
Lang geleden alweer, zo lijkt het toch.

Nu is er bijna een boek. Bijna. Bijna. Bijna.
Na de deadline snor ik die vakantiefoto's op.
Beloofd.